Revolusjonen kjem! Hurra!

Siste post

2007-05-28T17:49:00.000+02:00

No er eg tilbake i gamlelandet, nærmare bestemt Oslo. Og eg skal aldri, aldri meir til utlandet. I alle fall ikkje på nokre veker. Sidan eg byrja å blogga har eg budd i Bergen, Odense, Oslo og Berlin, og bloggen har vore fin å ha for å halda kontakt med familie og venner. Men no skal eg bu i Noreg, og behovet for å oppdatera og å bli oppdatert blir mindre. Dessutan så har interessa mi for å blogga dabba sakta av, det var gøy, men no er det blitt litt ork. Så dette blir siste posten min. De treff meg på facebook, på telefon eller i det verkelege livet. Me snakkast!

Regn, regn, regn

2007-05-11T13:39:00.000+02:00

Sidan eg kom til Berlin i september har det regna omtrent fem gonger. Eg har hatt bruk for regnsjakka, regnsbuksa og støvlane (ingen som har budd i Bergen reiser nokon stad utan) kanskje tre gonger. Så då eg skulle begynna å ta med meg ting heim igjen sidan eg snart skal flytta, så tenkte eg at rengskle kan eg trygt pakka ned. Men eg tok feil. Sidan eg kom tilbake til Berlin har det regna kvar dag, og mengden regn kan måla seg med Bergen på sitt beste.

I dag sto eg og øvde på Mendelssohn sin fiolinkonsert, som er den vakraste i heile verda, då med eitt blei dei mørkare i rommet. Eg titta ut vindauget, og lurte på kva som skjedde, for det var jo opphaldsvêr. Og så plutseleg, som om nokon hadde skrudd på ei kjempekran, hølja det ned. Det bråka og buldra og spruta, eg blei nesten redd. Dei stakkarane som jobba i nabohagen slapp det dei hadde i hendene og sprang under tak. Når eg ser ein film der det byrjar å regna usannsynleg mykje akkurat i det hovudpersonen får vita noko frykteleg, irriterer det meg alltid. Ikkje nok med at regn og fryktelege nyhende er ein klisje, men kvifor skal regnet alltid vera så urealistisk? Men det må eg berre slutta med, for no har eg sett at det verkeleg finnes filmregn. Men akkurat no har det letta litt, eg lurer på om eg rekk å gå ein tur i banken før det byrjar igjen.

Tilbake i Berlin

2007-05-08T13:49:00.000+02:00

Då er eg tilbake i Berlin etter nokre fine, men altfor få, dagar i Oslo. Me har brukt mykje tid på bryllupsplanlegging, og no er lokale og dato klart. Me tenker framleis på kven me skal invitera, eg trur eg heller mot foreldre, besteforeldre og søsken, og venner. I tillegg til dei i familien som bur i Oslo, og eit par ekstra søskenbarn. Me må tenka og diskutera litt til, og i byrjinga av juni håpar me å vera klare til å senda ut invitasjonar. Det blir gøy, eg ser for meg at det vert ein fantastisk fest. Og så har eg kjøpt sko, til 120 kroner. Veldig billig, og skoa var fine. Då er det berre omlag tusen ting att å fiksa.

Elles så har mobilen min, som eigentleg er Tor sin gamle, takka for seg etter eit drøyt års teneste. Eg vart litt fortvila, for eg har jo ikkje råd til ny mobil, men det viste seg at Jokke hadde ein gamal nokia liggande. Så no har eg ein god, gamal mobil utan kamera eller polyfone ringetonar eller anna dill, og trur eg kan leva med det ei stund. Det kjekke er at det er mogleg å laga sine eigne ringetonar, så ved eit passande høve skal eg spela inn både Internasjonalen og Arbeiderungdommens marsj.

Sukk

2007-04-25T19:02:00.000+02:00

Sjølv om Jokke meiner det er for privat til å bloggast om så fortel eg det: Me skal gifta oss. Det er sjølvsagt veldig hyggelig og fint, og eg er glad. Men det som ikkje er så fint er kor vanskeleg det er å arrangera bryllup. Fyrst må ein bestemma kor mange gjester ein skal ha. Om eg tar med alle tanter, onklar, søskenbarn, besteforeldre, foreldre og søsken, og det blir ikkje skikkelig fest utan heile familien, kjem eg opp i omtrent 40 menneske. Og så vil eg gjerne invitera 10-15 venner. Det blir 50-55. Og viss det skal vera retferdig så må det gangast med to. Jokke har litt mindre familie enn meg, men fleire venner. Og plutselig er det 100 gjester. Det er vel realistisk at mellom 70 og 80 av dei kjem. Så då må ein finna eit lokale som er stort, billig, fint, og der det er lov å ta med mat og drikke. Og ikkje minst ledig. Fleire stader eg har ringt kan dei elskverdig fortella at alt er opptatt i oktober og november, og det har vore det lenge.

Men ein stad er det ledig. Problemet der er at dei er så inkompetente på kontoret at etter tre dagar med ringing (eg får berre telefonsvarar, og ingen respons på beskjedane eg har lagt igjen) og epostveksling har eg fått vita: "vi har ledig f.eks. 17. november" Ingenting om pris, fleire ledige dagar eller kva som finst av dekketøy på kjøkkenet. Og kontoret er stengt, av alle ting, på onsdagar. Pføy. Men i morgon prøver eg igjen.

Takk

2007-04-20T18:02:00.000+02:00

I dag såg eg, for fyrste gong etter nesten åtte månadar i Berlin, byen som har fleire hundar per innbyggar enn Færøyene har sauar, nokon som plukka opp bæsjen etter hunden sin. Til mannen med det grå håret og dei rare brillene, på vegne av mange: Takk.

Elles kan eg fortella at eg vart vitne til eit drama på liv og død her om dagen. Trur eg. Ei kråke flaug inn i grantreet der dua eg har fulgt med på dei siste vekene har bygd reir. Kråka vart fyrst jaga av dua, men kom tilbake og vart ståande og hakka omtrent der reiret er ei stund. Så no reknar eg med at det ikkje er så mykje håp om å få sjå små duer som flyr for fyrste gong. Men dua som bygde reiret er i bakgården støtt og stadig like vel. Etter nærmare lesing på Wikipedia har eg lært at duer vanlegvis legg to kull med egg i året, kanskje ho prøver igjen. Eg har òg lest ein gong til om dei ulike dueartane, og sett på bileta, og eg trur det er ei ringdue, og ikkje ei skogsdue som eg fyrst trudde. Eg lo alltid litt av faren min som interesserte seg sånn for fuglane i hagen heima, men no har eg blitt sånn sjølv. Til neste bursdag skal eg ønska meg ei fuglebok.

Kommunikasjonar

2007-04-09T22:21:00.000+02:00

Jokke er på påskebesøk i Berlin, og saman har me brukt guideboka mi flittig for å finna fram i byen. Eit av kapitla heiter Kommunikasjonar, og handlar om korleis ein bruker post- og teletenester i Berlin. I nynorskordboka står dette:

kommunikasjo'n m1 (frå lat., sjå *kommunisere)
1 samband, samferdsel gode k-ar godt offentleg transporttilbod
2 det å kommunisere (særl 1); bodskap(sformidling) k-en mellom partane svikta

Eg spør mine lesarar; er ordet kommunikasjonar brukt feil i guideboka mi? (Og er bruken av semikolon i forrige setning korrekt?) Ville det ikkje vore meir korrekt å skriva kommunikasjonsmidlar?

Rune Rudberg

2007-03-31T14:37:00.000+02:00

Eg har begynt å lika Rune Rudberg. Ikkje på ein ironisk, distansert måte, men på skikkelig. Med sånn passe mykje talent for musikk og show har han skaffa seg eit kjent namn og eit levebrød, det må han ha jobba hardt for å få til. Men det er heile nakenbiletesaka som har gjort at eg har gått frå uinteressert i heile mannen til å vera såpass engasjert at eg skriv ein bloggpost om det.

For dei som ikkje har sett biletet kan eg opplysa om at det openbart er tatt i nokon si stova, kanskje Rune si. Me ser ein svart skinnsofa og ein gitar som heng på veggen. I sofaen ligg ein naken Rune Rudberg, med eit handkle under rumpa, ein må jo passa på å ikkje laga flekkar i sofaen, og ved sida av han sitt ei like naken dama som vistnok er kjærasten. Utan å gå i detalj om kva dei gjer så har Rune det veldig fint, og kjærasten ser ut som ho morer seg, ho òg.

Mange meiner, eg er blant dei, at me ser for mange bileter av folk med for lite kle og at det er altfor mykje sex på tv, i musikkvideoer, aviser og blader. Eg trur problemet òg er at me ikkje ser nok ekte, kvardagsleg, hyggelig, mislukka, uperfekt og morosam sex. Problemet med pornoestetikken er ikkje berre at den er kjip, men at den er einerådande. Det finnes knapt bileter av nakne menneske som ikkje er porno og ikkje er henta frå oppslagsverk. Eg har ingen illusjonar om at biletet av Rune Rudberg vart lagt ut på nett for å bidra til folkeopplysinga, det var nom eit planlagt uhell for å selga fleire plater, men det er ein hyggelig bieffekt. Eg tipper at mange har hatt sex inspirert av kva dei gjer på biletet, og det er jo bra. Dessutan så har Rune Rudberg laga ein song om heile saka. Kanskje ikkje det største bidraget til musikklitteraturen, men når Mozart skreiv så mykje kjedeleg og intetsigande musikk som han gjorde, så syns eg at Rune Rudberg kan få framføra sine ordinære melodiar og teite tekstlinjer i fred. Og om ein legg godvillja til så svinger det til og med litt. Sjå videoen på dagbladet.no.

Bygging i bakgården

2007-03-29T17:33:00.000+02:00

Det er byggearbeid på gang i bakgården min. Eller kanskje det er ein bakhage, den har både dei typiske bakgårdstrekka, som ei lang rad med bosspann og eit overfylt sykkelstativ, og typiske hageting som kjøkkenhage, fleire tre, både store og små, plen og eit huskestativ. Men uansett kva det er, så vert det bygd der. Dei to siste dagane har ei hardtarbeidande skogdue flydd att og fram og henta byggemateriale. Den flyr frå det fine treet med alle dei lause kvistane og opp på det vesle huset, spaserer over taket og flaksar ned i grantreet og forsvinn ut av syne for meg. Og så flaksar og baksar den same vegen tilbake og hentar ein ny, liten kvist.

Eg blir sjølvsagt nyfiken når det er sånn aktivitet utafor vindauget mitt, og har søkt på nett om duer. Eg har funne ut at det er ei skogdue som underheld meg, men eg skulle så gjerne vist litt meir. Er det ho eller han som bygger reir? Eller begge to, og så er dei heilt like og jobbar på skift? Når kjem egga? Når vert dei klekte, og når kan eg sjå etter dueungane? Og bygger dua verkeleg reir i eit grantre? På grunn av eit gjerde får eg ikkje undersøkt, men eg ville valgt eit mindre stikkande tre om eg skulle bygd hus i eit.

Vår i Berlin

2007-03-26T21:12:00.000+02:00

No er våren komen til Berlin. Det har vore strålande sol dei siste dagane, og godt og varmt. Nokre tre og blomar blømer allereie, og folk har hengt fargerike påskeegg på buskane i hagane sine. Berre synd at eg har vore mage-sjuk eit par dagar, og har måtta sjå på våren frå innsida av leilegheita mi. Men i kveld var eg i god nok form til å tusla ein kveldstur, og i morgon satsar eg på å vera heilt frisk.

Eg skal jo flytta til Stavanger til hausten, og har begynt å førebu meg til det. Stavanger vert den fjerde byen eg bur i, utanom Oslo som eg har budd litt halvvegs så lenge eg har vore saman med Jokke, og eg merkar at eg har blitt litt meir rutinert no enn eg var dei fyrste gongene eg flytta. Eg er ikkje så nervøs og spent, fordi eg veit at ting ordnar seg, og eg veit kva eg treng å vita kvar er. Skule, hybel, treningssenter eller joggeskog, og matbutikk er dei viktigaste tinga å få på plass. Favorittkafé, konsertsalar, politiske møter og andre viktige tilleggsting kjem sånn litt etter kvart. Men det ser ut som om hybelutvalet i Stavanger er litt begrensa, så om nokon av lesarane mine har tips om korleis eg får tak i ein hybel som er billig, i god stand, nærme skulen og sentrum, og stille, så er det berre å ta kontakt.

Kyllingsuppe

2007-03-23T18:49:00.000+01:00

I går blei middagen min uvanleg vellukka, faktisk så vellukka at eg har skreve ned oppskrifta. Her er den:

Ingrediensar til ein porsjon
1 grilla kyllinglår
1 gulrot
2 små poteter (eller 1 stor)
10 cm purre
1/2 løk
ca 2 dl vatn
ca 1 dl mjølk
1 klatt smør
1 spiseskei mjøl
1 teskei buljongpulver, eller ein halv buljongterning (kva type er ikkje så farleg, berre det ikkje er fiskebuljong)

Sett ei lita til middels stor gryta på omnen med omtrent to dl vatn i, og skru på full guffe. Ta heller litt lite vatn fyrst, og fyll på så det dekker grønsakene om du ikkje hadde nok i frå byrjinga av. Skrell potetene og gulrota. Skjær potetene i i terningar, og gulrota og purren (sjekk godt mellom laga, det er ofte jord der som du må vaska vekk med kaldt vatn) i skiver, og ha det oppi vatnet saman med buljongen. La det koka i ti minutt medan du skjærer kyllingen i bitar (eg tok av skinnet, men dei som vil kan sikkert la det vera på) og dekkar bordet.

Hell innhaldet i gryta over i noko anna, og sett den tilbake over varmen. Ha i smør, vent til det er smelta, og rør i mjølet. No har du ein jamning av mjøl og smør, og du skal spe med mjølk. Ha i halvparten av mjølka og rør fort og masse, for å få ut klumpane. Ha i resten av mjølka, og rør fort og masse ein gong til medan det koker opp. Når det har kokt eit minutt eller to ser du at det er blitt litt tjukt, og du kan hella i grønsakskrafta. Det er ingen krise om du får med grønsakene òg, men då vert det vanskelegare å røra ut eventuelle klumpar som har lurt seg unna vispen. Rør til det kokar opp, og la det koka eit minutt eller to. Til slutt har du i grønsakene og kyllingen, og lar alt småkoka i to minutt. Og så er det berre å eta!

Lenge sidan sist

2007-03-18T11:13:00.000+01:00

Eg har gjort masse sidan sist eg blogga, så her er ein oppsummeringspost:

Prøvespel
Etter tre veker med minimum seks timar fiolinspeling om dagen, byrja prøvespelsveka. Eg spelte i Trondheim, Stavanger, ikkje i Kristiansand, for der avlyste dei prøvespelet mitt, og på Barratt Due i Oslo. Stort sett så spelte eg så godt som eg kan, og eg var veldig spent då opptaksveka var over, og eg kunne byrja å venta på svar. Fyrst så fekk eg svar frå Trondheim og Barratt Due, der kom eg ikkje inn. Så gjekk eg rundt og var nervøs i to dagar, og grubla masse på kva eg skulle gjera om ingen ville ha meg. Men så fekk eg ein epost frå Stavanger, og der var eg komt inn! Etter det så har eg smilt nesten heile tida, for i Stavanger er det ein god lærar, mange andre fiolinstudentar, og dei har mange orkesterprosjekt, noko som dei ikkje har i Bergen. Eg gleder meg til å fullføra bachelorgraden min der.

Holmenkollen
I går vart eg ein ekte nordmann. Eg var i Holmenkollen og såg på langrenn og hopp saman med Jokke. Det var strålande sol, litt mykje vind, men det betyr jo berre at eg fekk ekstra mykje frisk luft, og eg oppdaga at sport er mykje meir spennande når det skjer rett ved sida av deg enn når det skjer på tv. Det var ganske overraskande å sjå at langrennsspora ikkje er gjerda inn, så publikum kunne stå heilt tett på, og kryssa det om me ville. Løparane fauk forbi i kjempehøg fart, så snøen spruta og stavane vifta faretruande nær oss som såg på. Etter at dei var ferdige med skigåinga var det ein lang pause, der eg og Jokke las avisa, titta på folk og åt pølse i lompe. Men etter ein time eller to hadde vinden løya så mykje at hopprennet kunne starta. Av ein eller annan grunn så var det ingen som selde billettar, så me kunne tusla rundt i heile anlegget og finna den beste plassen der me såg heile bakken.

Sjølv om det var litt kaldt av og til, så var det kjekt å vera ein dag i Holmenkollen. Det beste var nesten kjensla etterpå, då eg var god og trøtt av all den friske lufta, av sola og av alle tinga eg hadde sett. Jokke sovna på sofaen medan eg såg tv, og då me gjekk og la oss sov me som steinar heile natta.

Gitarhelt
Kristine, den nye sambuaren til Jokke og Erik, har det fantastiske tv-spelet Gitarhelt (eller Gitar Hero som det eigentleg heiter). Det går ut på å ha ein leikegitar på magen, med fem fargekoda knappar og ein knapp som liksom er strengane, og å "spela" riktig knapp til riktig tid. På skjermen er det eit liksomband som spelar, og knappar som kjem mot deg, og som du må treffa for å få poeng. Eg er blitt skikkelig flink på dei lette songane, og skal snart avansera til neste nivå. Det er utruleg kjekt å gjera noko som ikkje er nyttig, nødvendig eller på noko som helst måte fornuftig, berre gøy. Og når eg kjem inn i det, og ingen ser på, så rockar eg skikkelig og trur nesten at eg speler i eit kult band på ei stor scene medan publikum går bananas.

Raudt, Rødt, Rukses eller Ruoksat
Det er blitt skipa eit nytt parti sidan sist, som sjølvsagt har fått namn på bokmål, nynorsk, og to samiske språk. Eg er optimist på partiet sine vegner, og skal kasta kreftene mine inn i Raudt Stavanger. Det er fint å ha eit, og ikkje to, parti å vera med i.

Snart ferdig!

2007-03-02T21:57:00.000+01:00

I morgon tidleg reiser eg til Oslo, og på måndag byrjar prøvespelsveka. Eg har førebudd meg så godt eg kan, og eg er så sliten at eg ikkje er så veldig nervøs. Men om det er godt nok veit eg ikkje før om nokre veker. Det eg derimot veit er at eg skal vera i Oslo frå 10. mars og i ei vekes tid, og at eg har lyst til å drikka kaffi og øl, gå tur, gå på kino, eta middag, slarva og generelt henga sammen med hyggelige Oslo-folk. Så no er de advarte, eg tar kontakt!

Litt sjølvskryt

2007-02-18T20:31:00.000+01:00

Kvar gong eg les i avisa at ei ny undersøking viser at studentane no til dags er så late, så lurer eg på kva studentar som har vorte spurt. Det er i alle fall ikkje musikkstudentar. Om nokon hadde spurt meg så kunne eg fortalt at denne veka har eg brukt omlag 47 timar på studiane mine, med andre ord, eg har spelt fiolin i nesten sju timar kvar dag. Og det er ikkje medrekna matpausar eller anna tull. Ulempen med å bu aleine er at om eg ikkje fortel det til nokon, så er det ingen som veit kor flink og arbeidssam eg har vore. Derfor litt sjølvskryt i bloggen før eg øver vidare.

Jubileumshelg

2007-02-12T17:44:00.000+01:00

I byrjinga av februar 2000 møtte eg Jokke, og sjølv om me ikkje har vore kjærastar heile tida så var det på sin plass å feira sjuårs-jubileum denne helga. Jokke kom til Berlin på fredag kveld, og laurdag gjekk me på Berlinale, filmfestivalen i Berlin, og såg ein kunst/dokumentar-film som dessverre ikkje var særlig god. Men middag me åt etterpå var kjempegod, så det gjorde ikkje så mykje at filmen skuffa litt. På sundag dilla me litt rundt i byen, og fann ein kjempekul steinlabyrint og ein hyggelig kafé. Dessutan har eg sett ein slags rekord i helga, eg har kyssa Jokke tusen gonger. Det er det ikkje mange som har gjort!

Det blir ikkje særleg mykje blogging framover, eg har ikkje tid til så mykje anna enn å øva. Men eg må tydeligvis passa på å ta meg litt fri av og til, for læraren min har aldri vore så nøgd som han var i dag, sjølv om eg ikkje har øvd i det heile tatt i helga. Eg speler nok betre når eg er utkvilt, lukkeleg og forelska.

Store øyrer

2007-01-31T23:03:00.000+01:00

Eg og Elvis Bling Laden snakka ein gong om ulike måtar å lytte på musikk på. Han tilhøyrer den tradisjonen der ein ikkje berre lyttar til musikk, men òg dansar, eller i det minste lagar rytmiske rørsler med ein kroppsdel eller to. Eg tilhøyrer den tradisjonen der ein sit heilt stille på ein stol, gjerne med attlatne auger. Det er to veldig ulike måtar å lytta på, og eg trur Elvis syntest "min" måte verka litt kjedeleg og passiv.

I kveld har eg vore på konsert med Melbourne symfoniorkester og fiolinisten Vadim Repin. Dei spelte eit nytt og spennande verk som heitte Amphitheatre av Brett Dean, Sibelius sin utruleg vakre fiolinkonsert og Vårofferet av Stravinsky, som er rått og vakkert og bråkete. Eg har sete heilt i ro, eg har berre smilt eller lukka augene av og til. Kjedeleg? Nei, eg har hatt det fantastisk. Eg har lytta med heile kroppen, øyrene mine har vore kjempestore og opne, og eg har pusta musikk. Alt til si tid, å dansa kan vera kjempegøy. Men eg liker best å sitta heilt i ro, utan å tenka på kor armar og bein er, nesten utan å kjenna at eg har dei, og berre lytta.

Ida Sofie si lukkekake

2007-01-28T22:27:00.000+01:00

I dag åt eg igjen tofu og grøn karry, og fekk ei lukkekake. Sidan Ida Sofie var den einaste som kunne oversetta den forrige lukkekakelappen, er denne dedikert til ho: Sie werden lange leben.

Bortsett frå å eta lukkekaker gjer eg ikkje stort anna enn å øva for tida. Det nærmar seg prøvespelstid igjen, og eg søker på skular i Oslo, Trondheim, Stavanger og Kristiansand. Det blir ganske travelt, alle held opptaksprøvar den same veka, men så langt ser det ut som om ingenting kræsjar. Eg trur eg skal vera godt førebudd til byrjinga av mars, men eg er skikkelig nervøs. I natt draumde eg at eg skulle spela, og at eg plutseleg fann ut at eg ikkje hadde øvd på heile stykket eg skulle spela. I midten var det eit parti som eg ikkje hadde sett før, og eg vakna og var kjempestressa og redd. Eg håpar eg får hyggeligare draumar i natt. Ein som inneheld Jokke, sol, sommar, ferie og ingen overraskande musikkstykker hadde vore fint.

Songar i hovudet mitt

2007-01-26T10:56:00.000+01:00

Eg har som regel ein song i hovudet. Ofte er eg ikkje klar over det, men med jamne mellomrom stig songen opp frå underbevisstheita og eg syng eller plystrar litt på den. Eg pleier å mora meg med å finna ut kvifor eg har akkurat den songen på hjernen, og har funne eit interessant system. Eg vel, heilt ubevisst, songar som har ein tekst som passar til det eg tenker på. Men eg treng ikkje å tenka på det med ord, det er nok å ha ei kjensle. Så kvar gong eg er sliten etter ein lang tur eller noko sånt, og er på veg heim, så dukkar songen Sloop John B opp i hovudet mitt med dette refrenget:

So hoist up the john bs sail
See how the mainsail sets
Call for the captain ashore
Let me go home, let me go home
I wanna go home, yeah yeah
Well I feel so broke up
I wanna go home

Det tok ganske lang tid før eg forsto samanhengen. Men andre songar er mykje lettare, og det kom ikkje som noko overrasking at denne songen dukka opp i hovudet mitt då eg såg ut av vindauget nettopp:

Det snør, det snør.
Tiddelibom.
Det er det det gjør.
Tiddelibom.
Nå snør det mye mer enn før.
Tiddelibom og
Huttemei tu.

Så kaldt det er.
Tiddelibom.
Jeg kjenner det her.
Tiddelibom.
Jeg kjenner det på mine tær.
Tiddelibom og
Huttemei tu.

Snø!

2007-01-25T07:31:00.000+01:00

I natt kom den fyrste snøen til Berlin. Det kom ikkje så mykje, men nok til at heile bakgården min er kvit og fin. Eg håper det kjem meir, for då får eg sett dei tyske brøytebilane. I Noreg har me store, sterke brøytebilar som er dimensjonerte for snøfonner i oppoverbakker midt på fjellet. Fortau og sånt tar me vel stort sett med skikkelige traktorar. I Danmark trur eg ikkje ta eg såg nokon store brøytebilar, men eg såg stadig små minitraktorar med ein roterande kost foran som pent og pyntelig kosta vekk snøen. Så det er lurer på er om Tyskland har gått endå lengre enn Danmark, og bruker handkraft og piasavakost for å brøyta, eller om dei har dimensjonert brøytebilane sine etter kor stor byen er, og har laga dei store nok til å ta tre felt om gongen.

Ny lukkekake

2007-01-21T16:28:00.000+01:00

Eg åt sundagsmiddag på Asia Imbiss i dag igjen, eg trur eg skal laga ein tradisjon av det. Maten er god, og prisen er tysk og låg, rundt 40 kroner for vegetarmaten, ti eller tjue kroner dyrare om du vil ha kjøtt og anna luksus. Lukkekaka eg fekk var òg denne gongen tospråkleg, eg postar den tyske versjonen i dag så lesarane mine får litt tysktrening: Natur, Zeit und Geduld sind die drei besten Ärzte.

Agent 007

2007-01-18T19:43:00.000+01:00

Dei to siste dagane har eg sett to James Bond-filmar, From Russia With Love og Goldfinger. Det er tre ting som slår meg. For det fyrste er James Bond ein arrogant jålebukk og for det andre så er det berre ein type kvinner i filmane; dei kyssbare. Med unntak av den stygge, middelaldrande russiske avhopparen som freistar å drepa Bond i From Russia With Love, er det knapt nokon kvinneroller med replikkar som ikkje endar opp med å klina med jålebukken. Ikkje ein gong dei som seier nei gjentekne gonger.

Det tredje som slår meg er at kvinnene i filmane, sjølv om dei er sexobjekt alle saman, nesten er tjukke samanlikna med damer i filmar i dag. Dei to Bond-filmane eg har sett kom ut i 1963 og 1964, altså for drøyt førti år sidan. Den gongen hadde damer rumper og pupper. Dei hadde til og med store rumper. Og hoftene kunne vera breiare enn skuldra. Dei liknar rett og slett meir på sånne damer som eg ser på stranda om sommaren, i dusjen i symjehallen, eller den dama eg ser i spegelen om morgonen. Eg vil ikkje tilbake til kyssedokkene på 60-tallet, men kan lova dykk ein ting: Etter revolusjonen skal filmane vera fylt av dissande rumper med cellulittar, og det skal vera bulk på magen på alle!

Lukkekake

2007-01-14T20:17:00.000+01:00

Eg kjøpte ta-med-mat i dag, fordi eg ikkje hadde noko å laga middag av. Ikkje hadde eg så lyst til å laga mat heller, så å gå på Asia Imbiss borti gata var eit fristande alternativ. Eg bestilte tofu i grøn karry, og for fyrste gong i mitt liv fekk eg med ei lukkekake. Eg har berre høyrt om dei, særleg i amerikanske filmar og seriar, der det verkar som om alle får lukkekaker kvar gong dei kjøper kinamat. Eg var naturleg nok litt spent på å få ta del i denne tradisjonen, som ikkje er kinesisk, men som ein trur stammar frå San Francisco eller Los Angeles. Men det ikkje var noko stor oppleving, kaka var tørr og smaklaus og spådommen kjennest ikkje veldig personleg og treffsikker ut. Men det var hyggelig å lesa at: Nothing works without you. Everybody counts on you.

Ny fiolinboge!

2007-01-13T21:33:00.000+01:00

No har eg gjort det. Eg har kjøpt meg ein ny fiolinboge. Eigentleg er den ein litt gammal boge, rundt 70 år, tippar eg. Alle sånne detajar skal stå i sertifikatet som eg får i posten om ei vekes tid. Eg har ikkje tenkt å skriva her kor mykje eg betalte for den, men om eg hadde gjort det så hadde eg fått reaksjonen; hæ? Er det ikkje berre ein trepinne, då?

Eg skal prøva å forklara. Tenk deg at du trenar kvar dag for å bli ein god sprintar. Du spring fort, du spring langt og du spring lenge. Kvar dag. Og så tenk deg at du plutseleg byttar ut støvlane du har sprunge med, dei som er litt for store og glepp på hælen, med eit par lette, gode joggesko. Sånn kjennest det å bytta ut min gamle boge med min nye. Nesten i alle fall.

Då Gyda samla Noreg

2007-01-10T20:16:00.000+01:00

Eg fekk Snorre til jol, og no les eg om våre gamle kongar som herja, sloss, brann folk inne og voldtok så mykje at eg er imponert over at dei fekk tid til alt. Det tok forferdeleg lang tid å reisa på den tida, og dei fleste av dei levde ikkje så lenge sidan dei sloss heile tida, så dei må ha hatt eit ganske tett program. Det artige med å lesa Snorre er at det er ein så stor del av vår kulturarv at sjølv om eg ikkje har lest meir enn dei obligatoriske små bitane på skulen, så kjenner eg til mange namn og hendingar. Men mykje er nytt for meg. Til dømes at det var ei dame som heitte Gyda som sette Harald Hårfagre på ideen om å samla Noreg til eit rike.

I Snorre står det (omsett av Steinar Schjøtt, 1900): "Kong Harald sende nokre av mennane sine etter ei gjente, som heitte Gyda, dotter til kong Eirik fraa Hordaland; ho vart fostra i Valdres hjaa ein storbonde. Kongen vilde hava ho til frille, for di ho var ei ovende væn gjente og heller storlynd."

Harald vil altså ha Gyda, og på heller uraffinert vis så sender han nokon kompisar for å få tak i ho. Men Gyda er ikkje nøgd med det vesle kongerike som Harald rår over, og seier "at ho vilde ikkje spilla møydomen sin til aa faa ein konge til mann, som ikkje hadde større rike enn berre nokre fylke aa raada for." Så kompisane må reisa heim utan å få med seg Gyda. Dei føreslår for Harald at han skal senda fleire folk så dei kan henta ho med makt, men Harald vert ikkje fornærma av avvisninga. Han seier i staden: "ho hev mint meg um de, som eg tykkjer de er underlegt at eg ikkje fyrr hev komi til aa tenkja paa", og han seier vidare "de lovar eg, og eg tek Gud til vitne, som hev skapt meg, og som raar for alle ting, at aldri skal eg skjera eller kjemba haare mitt, fyrr eg hev eigna til meg heile Norig med skatt og skyld og velde, eller so vil eg døy.»

Harald bestemmer seg for å samla Noreg til eit rike for å få tak i Gyda, og etter mykje strev klarar han det. I mellomtida har han gifta seg med minst ni kvinner. Det står i Snorre at då han gifta seg med den tiande, Ragnhild den mektige, så gav han slepp på dei ni fyrste. Han gifta seg òg med Gyda, men om ho kom fyrst eller sist er litt uklart i teksten. Med så mange koner så er det ikkje lett å halda styr på rekkefølgja.

Joggefantomet!

2007-01-09T21:45:00.000+01:00

Eg er eit joggefantom. Sidan eg kom tilbake til Berlin har eg jogga annakvar dag. Eg tar på meg mine svarte joggetights med knæsj grøne detaljar, mi like grøne superundertøytrøya, mi kvite joggejakka og mine kvite, men ganske skitne, joggesko og joggar i veg mot skogen. På den lekre, grøne iPoden min har eg eit nyhendeprogram frå p2, for då gjer det ikkje noko om eg ikkje høyrer alt på grunn av trafikken. Eg joggar eit lite stykke langs vegen, og så joggar eg inn i min store, fine joggeskog og er glad og nøgd med livet.

Media og idrett

2007-01-07T19:02:00.000+01:00

Debattar har ein merkeleg evne til å gå i dei same spora igjen og igjen, sjølv om det er ulike folk som debatterer. Om du hevdar at kvinneidrettar får mindre mediadekning enn manneidrettar, og at det er urettferdig, vil du i ni av ti tilfeller få svaret: Kvinneidrett er meir kjeisamt, og det er ingen som er interessert i den. Når kvinnene vert flinkare vil det bli meir interessant å følgja med på det dei driv med, og mediadekninga vil auka.

Her er litt fakta å slå i bordet med neste gong du får dette svaret: I fylgje ein ny forskningsrapport frå Nordisk Institutt for Kvinne- og kjønnsforskning vert kvinneidrett oversett i like stor grad i dag som på 70-tallet, på tross av ein stor utvikling innafor idretten. Kvinneidrett får omlag 11 prosent av den totale sportsdekninga, like lite som for 30 år sidan, og kvinnelege idrettsutøvarar får i liten grad dei profilerte og synlege posisjonane, som fyrstesideoppslag i sportsmagasina. Som om ikkje det var nok så vert kvinner oftare omtalt som jenter enn menn vert omtalt som gutar, på tross av at det ikkje er noko aldersforskjell mellom utøvararne.

Neste gong eg kjem opp i ein sånn debatt har eg planar om å bli engasjert (ikkje sint, men engasjert, sånn som mannlege politikarar kan bli, i motsetning til kvinnelege), slå fast og bestemt i bordet (igjen, fordi eg er engasjert, ikkje for å tydeleggjera kven som er sterkast), og med høg røst (nei, ikkje for å drukna dei andre stemmene, men fordi eg er så engasjert) referera den nyaste forskinga, og dermed, ein gong for alle, legga denne debatten død.

(Les meir i BT: Én kvinne av 13 fast annsatte, Sexbombe og toppidrettsutøvar og Kvinneidrett forsvinner i mediene)

2006 - ei oppsummering

2007-01-05T15:45:00.000+01:00

Eg likar å delta i spørjeundersøkingar, for det er så fint når nokon spør meg eit spørsmål og høyrer på svaret mitt. Men sånne kjede-spørsmål som går rundt i ulike bloggar er endå betre, for då kan eg forandra spørsmåla om eg vil. Her er nokon eg har fått av Ida Sofie, lettare endra, og oversatt til nynorsk.

1. Kva gjorde du i 2006 som du aldri hadde gjort før?

Eg flytta til utlandet. To gonger. Det har ført til at eg har gjort mange ting for fyrste gong, som å kyssa under Brandenburger Tor, bu aleine og å prøva å føra ein samtale på tysk. Dessutan så førte sveltestreiken til afghanarane til at eg gjorde mykje nytt. Eg veit no korleis ein skaffar straum, lydanlegg, artistar, presse, el-piano og publikum i løpet at ein dag eller to, alt saman gratis.

2. Heldt du nyttårsforsetta dine i 2006? Og har du nokon for 2007?

Eg hugsar ikkje om eg hadde nyttårsforsett i fjor, så enten har eg helde dei og innarbeida dei så godt i dagleglivet at eg ikkje merkar dei lenger, eller så hadde eg ingen. Eg har ingen i år, bortsett frå dei vanlege forsetta som eg har kvar morgon når eg vaknar: Øva masse, trena litt og kanskje finna på noko gøy.

3. Vart nokon som står deg nær mor eller far?

Nei, eg trur ikkje det. No blei eg plutseleg litt redd for at eg har gløymt nokon.

4. Døydde nokon som står deg nær?

Ja, Faste døydde i august. Ho var grandtanta mi, og det var trist. Men ho var gamal og sjuk, og då døyr ein jo ofte. Eg og Jokke besøkte grava hennar for nokre dagar sida, då vart det plutseleg litt trist igjen.

5. Kva land har du besøkt det siste året?

Eg har budd i Tyskland og Danmark, og vore på festival i Sverige, men det har blitt lite reising elles. Eg håpar eg kan reisa litt rundt i Europa til våren, eg må jo nytta meg av at eg bur så sentralt for tida.

6. Kva eller kven har du sakna i 2006, og håper du får meir av i 2007?

Jokke sjølvsagt, og så håper eg at eg får plass på ein skule eg har lyst til å gå på i år, så eg får eit studiemiljø og folk å spela saman med igjen.

7. Kva datoar i 2006 kjem du aldri til å gløyma, og kvifor?

Eg er veldig dårleg på å hugsa datoar, eg har gløymt alle allereie.

8. Kva er det største du har oppnådd i 2006?

Eg er blitt flinkare til å spela fiolin, det ser ut som om eg har greidd å etablera ein joggevane, og eg har tort å flytta aleine til det store utlandet. Og så har eg vore med på å arrangera 14 konsertar, fleire små og ein stor demonstrasjon, på 14 dagar.

9. Kva var din største nedtur?

Den fyrste kvelden i Odense, då alt var nytt og framandt og slitsamt. Morgonen etter var mykje betre.

10. Har du vore sjuk eller skada?

Ikkje skada, noko som er litt rart så mykje som eg har spelt. Men eg har hatt ein del migrene, som har gitt seg, og ein del magetrøbbel. Men eigentleg ikkje noko å klaga over, eg har stort sett vore frisk.

11. Kva var ditt beste kjøp?

Oj, eg veit ikkje. Eg hadde mykje moro med den rosa boleroen min, men eg må då har kjøpt noko betre. Jo, det er hovudtelefonane mine, som har god lyd og som stenger irriterande støy ute.

12. Kven har gjort seg fortent til ros i 2006?

Alle afghanarane som har jobba, og framleis jobbar, for å få opphald, og alle dei som støttar dei. Dei som arbeider for eit nytt, revolusjonært og feministisk parti, og alle andre som gjer sitt beste for at verda skal bli litt betre å leva i.

13. Kven har gjort deg lei deg?

Tåpelege, maktsjuke og manipulerande politikarar, på alle nivå. Men på det personlege planet så har eg hatt veldig få grunnar til å bli lei meg i 2006.

14. Kva gjekk mesteparten av pengane dine til?

Mat, husleige og flyreiser. Alkohol, tobakk og pengespel er heldigvis ikkje store utgiftsposter i mitt budsjett.

15. Kva har gjort deg veldig begeistra og glad?

Overraskingsfesten til Jokke var veldig gøy, det same var Arvika-festivalen og mange andre augneblikk med Jokke. Men det største adrenalinkicket var konserten eg spelte med Ungdomssymfonikerne i Berlin.

16. Kva musikk kjem til å minna deg om 2006?

Sidan eg tenker på, eller speler, musikk nesten heile tida er det eit vanskeleg spørsmål å svara på. Men kanskje eg kan svara David Rovics, sidan han spelte for å støtta afghanarane, og sidan eg har høyrt ein del på han etterpå.

17. Samanlikna med denne tida i fjor, er du …
a. Gladare eller meir nedstemt? Kanskje litt meir nøgd, og litt mindre spent. Men stort sett er det vel omtrent som i fjor
b. Tynnare eller tjukkare? Veit ikkje, eg har ikkje vekt. Men kleda mine passar like godt no som i fjor.
c. Rikere eller fattigere? Rikare, faktisk. Eg har fått stipend og arv. Men studielånet er framleis stort.

18. Kva skulle du ynskt du gjorde meir av i 2006?

Eg veit ikkje, eg er ganske nøgd med det eg har gjort og ikkje gjort. Men eg skulle gjerne gått meir tur med Jokke eller andre, det er så hyggelig.

19. Kva skulle du ynskt du gjorde mindre av?

Eg skulle gjerne ha brukt mindre tid på å sitta på flyplassar og venta.

20. Kvar var du i jola, og med kven?

Det var Jokke sin familie sin tur i år, så me feira med dei på ei hytte i Sogn. Eg fekk eit par dagar på Voss med min familie og, så eg fekk ete dei viktige tinga som karamellpudding, ribba og serinakaker.

21. Blei du forelska i 2006?

Ja, kvar gong eg møtte Jokke. Og så har eg blitt småforelska i 70-talls Yoko Ono, og i ein fiolinboge.

22. Kor mange one-night stands hadde du?

Ingen, men eg er sikker på at det er andre som har hatt dei eg har gått glipp av, så eg har ikkje dårleg samvit ;)

23. Kva var ditt favorittprogram på TV?

Sidan eg ikkje har hatt TV i år så har eg fryda meg veldig over alle program som har gått når eg har vore i nærleiken av ein tv. Jo mindre politisk korekt, jo betre. Eg liker Top Model, eg.

24. Hatar du nokon no, som du ikkje hata på denne tida i fjor?

Eg er ikkje så god på sånn hating, eg gløymer så fort kva eg var sint for. Dessutan så prøver eg å tenka mest mogleg hyggelige tankar. Eg har begynt å få litte granne rynker, og sidan eg ikkje vil bruka rynkekrem før eg er ferdig med kvisekremane, så satsar eg på å berre få smilerynker

25. Kva bok er den beste du har lest i år, i kategoriane...
a. Samfunn/historie: Guns, Germs and Steel av Jared Diamond
b. Underhaldning, men på den gode, utfordrande måten: Utallige bøker i serien Diskworld av Terry Pratchett
c. Roman: The Color Purple av Alice Walker

26. Kva var den beste musikalske oppdaginga i 2006?

Det er umogleg å svara på, for dei tinga eg vert mest glad for å oppdaga er sånne små detaljar som at eg liker måten ein fiolinist spelar ein bestemt rytme i eit bestemt stykke, eller at eg finn ut korleis eg vil frasera ein melodi. Heldigvis har eg hatt mange sånne oppdagingar i 2006.

27. Kva ynskte du deg til jol som du fekk?

iPod og tv-serie på DVD, og masser bøker.

28. Kva ynskte du deg til jol som du ikkje fekk?

Eg fekk ikkje digitalt kamera, det skulle eg gjerne hatt så eg kunne tatt bilete av folk eg møter og stader eg besøker.

29. Kva var årets beste film?

Det diskuterte eg med Jokke her ein dag, men eg hugsar ikkje kva film eg kom fram til at eg likte best. Hugsar du, Jokke?

30. Kva gjorde du på bursdagen din?

Eg fekk bursdagssong, presangar, kaka og middag, og alt eg peikte på. Det var kjempegøy!

31. Kva ting/person har gjort året ekstra bra?

Ting er lett, det er iBooken min. Person er vanskelegare. Jokke sjølvsagt. Og så Beret. Me gjekk inn i ein symbiose dei siste vekene av sveltestreiken, utan ho hadde eg ikkje fått gjort noko av det eg gjorde. Og foreldra mine, det er utruleg kor mykje lettare livet vert av å vita at ein har foreldre som står klare med mat, pengar eller prat når det trengs.

32. Korleis vil du skildra klesstilen din?

Eg vil ikkje skildra den, det er ikkje så interessant.

33. Kva har helde deg i mental balanse?

Eg trur eit stabilt og godt humør er ein del av fabrikkinstillinga på meg, eg treng ikkje noko for å halda meg i mental balanse.

34. Kva kjendis likte du best?

Eg liker Oprah Winfrey, sjølv om ho er amerikansk og hysterisk. Og så liker eg kongefamilien, sjølv om eg er republikanar. Det er umogleg å ikkje lika å sjå på bilete av pene menneske i pene ballkjolar. Eg likar òg Margaret Olin, fordi ho seier fornuftige ting.

35. Kva i politikken har opprørt deg mest?

Masse, masse, men aller mest flyktningpolitikken. Bjarne Håkon Hanssen er ein av dei få menneska eg trur eg kunne ha spytta på.

36. Kven sakna du i 2006?

Alle, sidan eg stort sett har vore alle andre stader enn i Noreg.

37. Kven var den beste nye personen som kom inn i livet ditt?

Læraren min, Alexander, er eg veldig glad for at eg møtte, for eg har lært kjempemykje av han. Og så sjølvsagt alle eg har møtt i Odense og Berlin.

38. Fortel ein viktig livsvisdom du har lært i år?

Eg veit ikkje om eg har lært noko som kan oppsummerast i ein kort og fengande setning. Men eg er blitt mykje flinkare til å ta meg fram i framande byar ved hjelp av kart, er det livsvisdom?

39. Ein songtekst som oppsummerar året …

Nei, det har eg ikkje. Men eg kan føya til at eg ikkje likar tre punktum på slutten av ei setning om det ikkje er strengt nødvendig.

Sidan eg veit at Jokke òg likar spørjeskjema, så utfordrar eg han til å svara på alle desse spørsmåla. Og min tidlegare sambuar, Katarina, fordi eg kjenner meg altfor lite oppdatert på kva ho driv med for tida.

Kva fekk Jokke til jol?

2006-12-27T17:26:00.000+01:00

Eg vart til slutt nøgd med presangen til Jokke, og eg trur han vart glad for den. Eg fylte ein stor boks med marsipan, sjokoladesaus og karamellsaus til is, begge deler fordi det er Jokke veldig glad i. I tillegg la eg oppi ein og ein halv heimestrikka sokk. Eg ville ikkje strikka ferdig før eg var sikker på at sokken passa. Det gjorde den, og eg skal strikka som ein gal fram til eg kjem til Oslo igjen. På toppen låg boka Riket ved veien ende av Jan Guillou, fordi det er den boka Jokke mangla i triologien om Arn. I tillegg fekk han teikneserien Palestina av Joe Sacco, som har fått gode kritikkar.

Etter ei lang og strabasiøs reise kom eg og Jokke fram til Løvlid, hytta til mannen til mor til Jokke. Det vart slutten på det strabasiøse i jola, for me vart tatt veldig godt vare på der. Me fekk mat, i store mengder og alt smakte veldig godt, presangar, i endå større mengder og med masse omtanke bak, badstu, peiskos og mange, hyggelige samtalar. Og ein liten fjelltur, fordi det var berre på toppen av fjellet det var mobildekning.

5 ting eg har og liker

2006-12-21T21:22:00.000+01:00

Sidan det snart er jol har eg blitt spurt om kva eg ønsker meg i jolapresangar. Det har fått meg til å tenka på kva eg har, og her er lista over dei fem tinga eg har som eg likar best.

1. Fiolinen min , som eg kjøpte for masse, masse pengar for fire år sidan. Sjølv om eg tenker på å kjøpa meg ein ny og endå betre, så er det definitivt favorittingen min.

2. Den nye bogen min, strengt tatt har eg ikkje kjøpt den endå. Men med mindre eg finn ein fantastisk boge medan eg er i Oslo, har eg tenkt å kjøpa ein boge laga av R. Dotschkail. Den er godt balansert og er lett og god å spela med. Og så er den vakkert laga, med ein frosj av skilpaddeskal og med gulldetaljar.

3. Campers støvlettar, kjøpt på salg i fjor vinter for drøyt tusen kroner. Støvlettane har låge hælar, gode sålar, og gir meg aldri gnagsår. Derimot gir dei meg varme, tørre føtter, og ikkje minst, varme leggar.

4. Kjempestor koffert, som eg fekk i presang av Oddny då eg skulle flytta til Odense. Den har plass til kjempemasse, og gjer all reisinga att og fram mykje lettare. Og så har den fire hjul, og er lett å trilla sjølv om den er tung.

5. iBooken min, som eg kjøpte for pengane eg fekk i utvekslingsstipend. Livet vert mykje lettare med ei god, bærbar datamaskin. Og det gjer jo ikkje noko at den er fin å sjå på.

Presangproblem

2006-12-18T19:52:00.000+01:00

Når Jokke opnar jolapresangane sine på jolafta er det den åttande gongen han opnar ein jole- eller bursdagspresang frå meg. Trur eg, det kan henda eg har gått litt i surr i åra. Men uansett, det er mange presangar, og det vert vanskelegare å kjøpa dei for kvar gong. Det er ein eigen dynamikk i kjærastepresangar. Dei skal verta finare for kvart år, for å gjenspegla at forholdet òg vert finare år for år. Om presangen er dårlegare enn året før, så kan det vera eit faresignal. Men problemet er at for kvart år så vert det to gåvemoglegheiter mindre, om ikkje fleire, fordi eg ofte kjøper meir enn ei gåve til kvar jol eller bursdag. Og for kvart år så er eg meir glad i Jokke, og eg synest fleire og fleire potensielle gåver ikkje er fine nok for han.

Eg er redd for at på eit tidspunkt så kjem det til å bli umogleg å kjøpa jolapresangar til Jokke utan å sprenga heile årsbudsjettet. Men enn så lenge så freistar eg å finna den perfekte presangen, utan å bruka meir pengar enn eg har råd til. Det er ikkje lett. Eg har brukt mange, mange timar på å traska rundt i Berlin og leita etter den riktige butikken med dei riktige tinga i. I dag fann eg endeleg noko av det eg har leita etter, men eg er enno ikkje nøgd med presangen. Og det er berre seks dagar igjen til jolafta. Korleis skal dette gå?

Menneske = mann?

2006-12-17T11:41:00.000+01:00

Feministar, som meg, hevdar ofte at me lever i eit samfunn der menn er norma, og kvinner ikkje vert rekna som fullverdige menneske. Mange avviser det, og forklarar vår bisarre oppfatning av samfunnet med at feministar er stygge eller lesbiske, eller alle helst begge deler. Men dagbladet.no seier det rett ut, med overskrifta Annenhver somalier tygger khat. Det kjem fram i artikkelen at mellom 50 og 70 prosent av somaliske menn tygg khat. Dagbladet er så venlege at dei anerkjenner somaliske kvinner sin eksistens med å skriva om dei som offer for kaht-tygginga.

Til den dagen eg ser overskrifta 34 prosent av det norske folk bruker p-piller, (og det ikkje er fordi det har kome p-piller for menn på markedet) kjem eg til å fortsetta å vera feminist, sjølv om det gjer meg stygg og/eller lesbisk.

Weihnachtsmarkt

2006-12-05T21:31:00.000+01:00

Det nærmar seg jol, og det veit tyskarane å markera. Annakvart vindauge i blokkene her i Spandau er fullt av lys, i alle fargar og fasongar. Nokre blinkar, og andre er inni jolenissefigurar som liksom-klatrar opp i i altanane. Nokre hus har lysgirlander langs alle hjørnene, og langs takmønet, og rådhuset har ikkje minre enn fire joletre i tårnet. I Altstadt Spandau, som er gamlebyen i Sprandau, er det Weihnachtsmarkt, jolemarknad. Eg gjekk gjennom marknaden på veg til biblioteket i kveld, og det var veldig koseleg. Det sto tett i tett med boder som solgte pannekaker, dei obligatoriske steikte pølsene i rundstykker, honning, spanske skinker, te, krydder, brente mandlar, krystall, rav, ullprodukt, broderi, trearbeid, kinamat, og sikkert tusen andre ting. Utafor kyrkja har dei sett opp ei jolekrybbe i full størrelse, med levande sauer og eit knøttlite, men veldig hyggelig esel. Og overalt var det lys i alle fargar, granbar og jolenissar. Eg kjøpte meg ein bratwurst mit brötchen og koste meg veldig.

Jolemarknaden i Spandau i 2002, men det ser veldig likt ut i år òg.

(Hagenissen i pubvindauget har fått besøk av jolenissevennen sin, Ingerid!)

Sjuk

2006-12-02T17:14:00.000+01:00

Eg har fått ei skikkelig magesjau. I dag er eg litt betre enn i går, og har ete, og behalde i magen, eit rundstykke, ein klemetin og ein porsjon rett i koppen-pasta. I morgon satsar eg på å vera heilt frisk, for å vera sjuk utan tv, og med berre bøker eg allereie har lest, er kjedeleg. Dessutan har eg lyst til å øva. Eg har lånt ein boge som eg vurderer å kjøpa, og det er kjekt å spela med ein betre boge enn den eg er van med.

Eg har to potensielle kjelder til mageproblema mine. Den eine er ein hund eg helste på då eg jogga på torsdag. Hundar kan jo smitta ein med så mangt. Den andre kjelda kan vera kohlrabi, som eg kjøpte på butikken og hadde i lapskausen eg åt etter joggeturen. Det er ikkje heilt det same som kålrabi eller kålrot, kohlrabien var mindre og grøn. Kanskje det var for sterkt for magen min? Eg veit ikkje, men enn så lenge har eg tenkt å halda meg unna både hundar og rare, tyske rotfrukter.

Klisje

2006-11-28T22:17:00.000+01:00

I dag jogga eg forbi tre vegarbeidarar. Og jammen vart eg ikkje plystra på! Fyrst eit litt mislukka, fislete pip, og så eit litt betre forsøk. Eg er sjølvsagt mot at kvinner skal gjerast til sexobjekt for menn berre fordi dei joggar forbi i tights. Men eg blei meir lattermild enn sint. Tenkt å få oppleva ein klisjé midt på ein tysdag føremiddag!

PS: Jolakalenderkrimmen vert ein påskekrim, eg har berre skreve tre kapittel, og desember nærmar seg med stormskritt.

Problemet med blogging

2006-11-21T00:51:00.000+01:00

Den siste veka har eg opplevd mykje. Ingerid har vore på besøk, me har leita etter hagenissar, ete masse god mat og hatt det veldig fint. I tillegg har eg ete middag med den tyske norskstudenten og handla litt jolegåver. Og heile tida har eg øvd og trent og ete og sove i passande mengder. Problemet er at når eg opplever så mykje, så har eg ikkje tid til å blogga om det. Derfor denne kjappe oppsummeringa, berre for å fortella at eg lever og har det bra.

Eg har dessutan ein plan om å skriva ein jolekalenderkrim i bloggen min, med eit nytt kapittel kvar dag i desember. Plottet er ferdig, og fyrste kapittel skreve, og no når eg har publisert planane mine håpar eg på inspirasjon/press til å skriva dei neste 23. Følg med, følg med!

Presang på døra

2006-11-12T23:11:00.000+01:00

For over eit år sidan skreiv eg ein artikkel i Rødt! om samanslåingsprosessen mellom AKP og RV. Sidan eg var den fyrste, unge jenta frå Vestlandet som skreiv i Rødt! lova Arild meg ein premie. Etter dette har eg spurt Arild med ujamne mellomrom om når eg skulle få premien min, og han har svart at han jobbar med saken. Men så, for nokre dagar sidan, gav han beskjed om at eg skulle få ei pakke på døra i dag i totida. Eg tenkte han kanskje hadde funne ei god bok til meg, eller noko anna interessant, som skulle leverast at eit bod. Men då det ringe på døra mi sto det ein ung mann der med to flasker BerlinerKindl, eit øl-sort frå Berlin, og die tageszeitung, ei venstrevridd avis. Han helste frå Arild, sa at han hadde fått i oppdrag å gje meg noko som var typisk for Berlin, og spurte om eg ville bli med ut og sjå litt av byen.

Så me tok S-bahn, U-bahn og trikk gjennom heile byen, til ein liten bokkafe der ei venninne, som studerer norsk, jobbar. Bokkafeen var kjempehyggelig, med masse bruktbøker, ei lita scene, trøorgel og piano. Norskstudenten var òg veldig hyggelig, og snakka overraskande godt norsk etter å ha studert det i berre eitt år. Då ho var ferdig på jobb reiste me alle tre til Hackescher Markt og åt god, marokkansk mat. Me prata mest engelsk, og litt tysk og norsk, og eg hadde det veldig fint. Eg og norskstudenten skal møtast igjen, så ho kan trena på å snakka norsk, og eg kan læra litt tysk. Eg håper ho kan læra meg litt grammatikk, for når eg freistar å lesa grammatikk på eigenhand går det ikkje så bra.

Eg er veldig fornøgd med presangen min, det var kjekt å møta nye folk. Men eg har ikkje fått rydda, sånn som eg hadde planlagt. Ingerid sitt fly kjem i tolvtida i morgon, så eg rekk å ta det verste rotet i morgon tidleg. Det blir fint med besøk!

Karneval

2006-11-11T14:41:00.000+01:00

Eg har fått ein ny og hyggelig vane. I staden for å kjøpa brød, som vert gamalt og tørt før eg rekk å eta det opp, kjøper eg eit rundstykke eller to kvar dag på kiosken på hjørnet. Kiosken er ein fin kombinasjon av bakeri, konditori og kiosk, og bakevarene er alltid ferske. Dessutan så er dei som jobbar der, ein ung mann og ei ung dame, alltid hyggelige. Dama kan litt engelsk, og likar å få brukt den, men mannen kan lite. I dag, då eg skulle handla, var det han som sto i kassa, og eg kunne ikkje la vera å spørra om det var festdag i dag, for han hadde sånne rullar med papir som ein bles på så det vert lange papirspiralar rundt halsen. Han forsto spørsmålet mitt på engelsk, men måtte få hjelp av dama på bakrommet for å forklara at er karneval i dag. Eg trudde karnevalstida var før fasten, men dei var openbart i festhumør, så kanskje eg tar feil. Er det nokon av lesarane mine som kjenner til tyske karnevals-tradisjonar?

Anbefalingar

2006-11-07T21:16:00.000+01:00

Sidan eg har lært meg å laga lenker i teksten, tenkte eg at eg skulle komma med eit par anbefalingar.

Om du, som meg, har lyst til å skriva med eit best mogleg språk, men av og til lurer på kva som er lov og ikkje lov, er denne sida, med søkemoglegheiter i både Bokmåls- og Nynorsordboka, kjekk å ha.

Om du derimot har lyst på god, tidvis politisk korekt, tidvis morosam og innimellom berre vakker, musikk, er dette sida for deg. David Rovics er ein flott fyr, både som songar, musikar og politisk aktivist, og har lagt ut alt han har spelt inn for gratis lytting. Min personlege favoritt er songen om "The Saint Patrick Batallion", ein annan, og veldig morosam song, er "I´m a better anarchist than you".

Om du verken vil skriva eller høyra, men derimot lesa, er det berre ein ting å gjera. Gå på biblioteket og lån ei bok, alle er gode, i serien Discworld av Terry Pratchett, og kos deg!

(Viss det du aller helst vil ha er verdens beste kjæraste, så kan du berre gi opp, for han har eg!)

Juggel

2006-10-30T22:14:00.000+01:00

Eg likar å tenka på meg sjølv som eit menneske som set pris på kvalitet og ektheit. Men av og til set eg stor pris på det motsette. I dag var eg på Ikea for å kjøpa ein bolle sidan eg knuste den eg hadde, og der har dei byrja å selga jolapynt. Jolapynten på Ikea er av plast, den er i sølv, gull, og eit utvalg av glorete fargar, og eg elskar den. Eg måtte utøva mykje sjølvdisiplin for å ikkje kjøpa meir enn ein girlander med plastperler, 12 små, gullfarga plaskuler og ni meter med grønt og glitrande bånd. Det er nok ignorant av meg, men eg synest girlanderet mitt med plastperlene er vel så fine som dei små, stusslege perlekjeda dei har hjå gullsmedane. Mine perler går mange, mange gonger rundt halsen min, og gir mykje meir valuta for pengane. (Men om nokon fekk lyst til å kjøpa eit ekte perlekjede til meg ein dag ville eg skifta meining på flekken.)

Elles likar eg meg framleis godt i Berlin. Eg har ikkje lært så mykje tysk, men er blitt flink til å gjetta kva folk seier til meg. Dessutan så er eg blitt litt flinkare til å spela fiolin, på timen i dag var læraren min nesten urovekkande nøgd. Når han stopper meg halvvegs i leksa mi og seier flott, ikkje noko problem, eg treng ikkje å høyra meir for å forstå at dette kan du, vert eg alltid litt bekymra. Har han gitt meg opp? Har han blitt mindre kravstor? Men eg vert mest glad, det er godt når all øvinga gir resultat.

Herr Daubitz

2006-10-27T13:54:00.000+02:00

Herr Daubitz bur i leilegheita tvers over gangen. Han har musebrunt hår (dette veit eg fordi det ikkje er så lenge sidan eg såg ei ekte mus springa over bakgården, og ho hadde akkurat same fargen på håret). Herr Daubitz har valgt å halda håret kort nederst i nakken og på sidene, resten er ganske langt. Det lange håret grer han i ein fin snurr oppå hovudet for å skjula at han byrjar å bli skalla. Herr Daubitz er ikkje særleg glad i kle med sterke fargar. Han held seg til beige, både mørkebeige og lysebeige, brunt og grått. Han kler seg pent, med busker med press og ei lett vindjakka, og har ei veske der det ser ut som om han har god plass til papir i.

Eg veit ikkje kva Herr Daubitz jobbar med, men det er nok ein kontorjobb, for eg har aldri sett han i ute-arbeidskle. Eg veit heller ikkje kva slags mat han likar, for det kjem aldri matlukt frå leilegheita hans. Eg har aldri høyrt stemmer derifrå, eller musikk. Herr Daubitz er nok ein stillferdig mann. Av og til lurer eg på kva Herr Daubitz likar. Kanskje han har ein flott samling med frimerker? Eller kanskje han er ein kjent oversettar av engelsk litteratur? Eg er sikker på at han, som alle andre, har noko som er spesielt, som berre han kan eller veit. Viss eg hadde turt, og kunna tysk, skulle eg spurt. Men det er ganske fint å lura på òg.

Er det lov?

2006-10-23T07:44:00.000+02:00

Er det lov å svara på ein utfordring, når den er gitt til andre? Eg har bestemt meg for at i dag er det lov, og derfor svarer eg på dei ti spørsmåla om politisk identitet som har blitt sendt rundt i bloggane til mine venner i det siste. (Eg overset spørsmåla til nynorsk, eg har då visse standarar på denne bloggen.)

1. Politisk ideologi du forfektar?

Eg er kommunist, feminist og fiolinist. I denne rekkefølgja reint teoretisk, i omvendt rekkefølgje om ein skal ta utgangspunkt i faktisk tid brukt på -ismen.

2. Politisk ideologi du foraktar mest?

Heilt ærleg, så er det venstre-småintellektualistisk-mannssjåvinistisk-sofaradikalisme. Det er ikkje ein veldig viktig ideologi, og det finnest heller ikkje mange som tilhøyrer den, men det er den som irriterer meg definitivt mest.

3. Materialist eller idealist?

Dette har eg helde innleiing om, så dette burde eg kunna. Som marxist er eg materialist i filosofisk forstand, noko som betyr at eg tar utgangspunkt i den faktiske, materielle verda, og ikkje i ein gud, ei ånd eller ein ide. I daglegtalen er ville nok 99 prosent kalla meg idealist, sidan eg er eit vakse menneske som trur på revolusjon og sånt.

4. Plikt- eller konsekvensetikk i politikken?

Dette har eg òg halde innleiing om, og eg er kome fram til at det er konsekvensetikken som er mest foreineleg med materialismen. Sidan ein materialist tar utgangspunkt i den materielle røynda, må ho òg vurdera ein handling utifrå kva konsekvensar handlinga har for materien. Pliktetikken vurderer ein handling mot reglar og normer, og er derfor bestemt av overbygninga, ikkje basis, i eit samfunn.

5. Politisk oppvakning?

Gradvis, men det var då eg, far min og bror min var på teltleir mot gasskraftverk eg verkeleg fekk lyst til å melda meg inn nokon stad. NU hadde siste helga av sommarleiren sin saman med oss andre gasskraftmotstandarar, og det såg ut som om dei hadde det så kjekt at eg bestemte meg for at neste år skulle eg på NU sin sommarleir. Og sånn blei det. I NU vart eg kjent med RUarar og SUarar, og eit år etterpå starta eg og nokre andre RU-lag på Voss.

6. Politisk omveg?

Nja, eg har aldri vore med i nokon organisasjon eg ikkje kunne vore med i i dag. Men eg snusa litt på anarkismen, og kalla meg anarkosyndikalist og anarkokommunist ein liten periode før eg slo meg til ro som kommunist.

7. Enkeltpersonar som påverka deg mest politisk?

Foreldra mine, som dei RVarane dei er, har hatt mykje å sei for korleis eg tenker, og for kvar eg har havna i politikken. Ein annan viktig person er Øyvind Strømmen, som eg møtte i NU. Me diskuterte politikk i mange timar, og han gav meg alltid tekstar han meinte eg burde lesa. Dei siste åra er det Jokke som har diskutert mest med meg, og eg har lært veldig mykje av det.

8. Bok som har påverka deg mest politisk?

Eg veit faktisk ikkje. Eller jo, det trur eg er "Fremad og aldri glemme", norsk historie med marxistiske og materialistiske briller, i teikneserieform. Den har hatt mykje å sei for at eg har interessert meg for materialistisk historie, og for at eg forstår litt meir av kvifor det har oppstått undertrykking.

9. Største bresten i ideologien du forfektar?

Eg er usikker på om det er ei brest i ideologien, eller i venstresida i Noreg si forståing av den, men me har openbart ein del svakheitar når det gjeld feminisme. Epostlista til RV har vel omtrent 10 prosent damedeltaking, og at det ikkje fører til ramaskrik, men vert sett på som heilt normalt, er eit symptom på denne bresten.

10. Viktigaste politiske enkeltsak?

Akkurat no er det asyl- og flyktningpolitikken som er viktigast for meg. Folk eg har møtt, spelt for og prata med, står i fare for å dø om dei vert sende tilbake til Afghanistan. Sånn elles, når det ikkje er akutt dødsfare for folk eg kjenner, er det feminisme som ligg mitt hjarta nærmast.

To sokkar!

2006-10-22T12:34:00.000+02:00

No er den andre sokken ferdig, og den blei sånn nogenlunde lik den fyrste. Eg har allereie tatt dei på, og dei er varme og gode. Eg er svært nøgd.

Skryt er fint å få

2006-10-18T17:07:00.000+02:00

I dag hadde eg time med læraren min. Eg grudde meg litt, for sidan eg har vore i Oslo har eg ikkje øvd så mykje som eg pleier. Då eg gjekk opp trappa til leilegheita til læraren min, den ligg i tredje, hadde eg ei lista i hovudet over kva eg håpa han ikkje ville be meg spela, og kva eg trudde eg kunne sånn nogenlunde. Og så hadde eg skikkelig flaks. Han spurte ikkje etter Mozart, og heller ikkje Bach, berre skalaer og etyder. Og A-durskalaen min gjekk så bra at eg om to dagar skal få lov til å byrja på G-dur! Eg ser at det ser ut som ein tåpeleg ting å vera glad for, men sånn er det. Eg er skikkelig glad for at eg no spelar ein så god A-durskala at eg kan få lov til å byrja på i ein ny toneart.

Ellers har eg oppdaga ein ny bydel i Berlin, området rundt Zoologischer Garten og Kurfürstendamm. Eg leita etter ein notebutikk, og fann mange andre spennande butikkar. Ein del av dei såg dyre ut, med sånne designarnamn som eg høyrte i The Devils wears Prada, og andre såg litt meir tilgjengelege ut. Eit butikkvindauga fekk meg til å stoppa lenge, det var heilt stappfullt av smykker og mansjettknappar og småting. Dei låg tett i tett på ulike brett, alt som kunne hengast hang i vindaugskarmen, og det var ikkje ein einaste centimeter som var tom. Ein gong eg har betre tid skal eg gå inn i butikken og kjøpa noko fint.

Ein sokk!

2006-10-17T22:22:00.000+02:00

Eg har strikka ein ullsokk, og er ganske stolt. No må eg berre strikka ein til, så kan eg ta på meg varme, gode sokkar utan hol. Men eg har undervurdert kor mykje garn som går med til ein sokk. Eg har ikkje nok til eit par til, til Jokke, sånn som eg hadde tenkt. Så då må eg nok, stakkars meg, ta ein tur til eit av dei største kjøpesentra i Europa, KaDeWe, ein av dagane. Der må dei vel ha ein garnbutikk, sjølv om eg enno ikkje har sett ein ellers i Berlin.

I syboksen min

2006-10-10T22:23:00.000+02:00

Dei siste dagane har eg sydd to dukar og gardiner til å ha på rommet mitt. Til saman har eg sydd ni meter saum for hand, og eg er ganske stolt. Det er blitt skikkelig fint, og i morgon skal eg henga opp bileter og kanskje, om eg kjenner meg kreativ, måla nokre sjølv. Då eg opna syboksen min for å finna nål og tråd fann eg noko eg hadde glømt eg hadde; Målstokken. Det er ein kortstokk med kaldnålsraderingar, det vil seia teikningar, av Arne Bendik Sjur, og tekstar av Einar Økland. Ideen til stokken kjem frå Økland, og den er utgitt av Det Norske Samlaget i 1986. Eg hugsar denne kortstokken frå eg var liten på grunn av dei groteske portretta som pryder kvart kort. Dei som er teikna er nok kjente menneske, men eg kjenner ikkje igjen så mange. Gro Harlem Brundtland er ei av dei eg gjenkjenner. På kortet hennar står det: "Til sal av Noreg sa ho JA. Det var det ho sa."

Under hovudet til ein eldre mann med høgt hårfeste, hår rett til vers, briller med kvite glas og ein grotesk, halvopen munn med raude lepper står det: "Liv og helse? Død og frelse? Slå på! Slå på! Og du skal få!" Er det nokon som forstår kven det skal vera?

Eller kva med denne? Ein mann med tredagars-skjegg, bart, høgt hårfeste, svart hår og klumpete nase har teksten: "Fe, frendar, fisk og skogar døyr. Livet renn i oljerøyr."

Forresten, eg reiser til Oslo i morgon kveld, og blir til sundag. Nokon som vil henga med meg og snakka norsk?

Trivselstiltak

2006-10-07T22:59:00.000+02:00

I går kom ein venn som òg studerer i Berlin på besøk. Det var veldig hyggelig, me drakk te og prata. Men eg når eg fekk besøk såg eg plutseleg leilegheita mi med nye auger. Og sjølv om det er ei ok leilegheit så ser det litt stussleg ut her. Eg har ikkje fått hengt opp noko på veggane, for teipen eg har er ikkje sterk nok, og eg er redd for at ein sterkare vil øydelegga tapetet. Og eg har nesten ikkje møblar, og eg har beheldt dei stygge gardinene som hang her då eg kom. Eg har tenkt som så at eg berre skal vera her i ni månadar, og at det ikkje er så lenge at eg treng å ha det så koseleg. Men no når det har gått ein månad forstår eg at ni er veldig lenge. Så i dag var eg på Ikea og kjøpte stoff til gardiner og til duk på bordet mitt, og bileter til veggane. Eg har tenkt å henga dei opp på ei snor med klesklyper, då treng eg berre å laga to spikerhol i veggane. Eg kom halvvegs i gardinkantinga medan eg såg ein film i kveld, og viss eg er riktig effektiv blir eg ferdig i med dei og duken i morgon.

Å handla mat

2006-10-06T20:43:00.000+02:00

Det fine med å flytta frå eit land til eit anna er at ein ikkje berre lærer om det nye landet, men òg om det gamle. Mange ting som eg ikkje la merke til i Noreg ser eg no når eg ser korleis dei gjer det i Tyskland. Berre det å gå i butikken er ganske ulikt. I Noreg er det plass til varene etter at dei er slått inn i kassa, det er til og med avgrensa sånn at to kundar kan ha varene sine på båndet samtidig. I Tyskland sluttar kassabåndet der det sitt nokon og les strekkodane, og så må ein skunda seg å få varene ned i korga eller posen. Helst bør ein gjera det like fort som varene vert slått inn, og ha pakka dei vekk før ein betalar. Det var ganske forvirrande til å begynna med, men no går det greit. Det er alltid ein benk rett etter kassa der ein kan områ seg og passa på at eggene ikkje ligg nederst i posen.

Maten er sjølvsagt ikkje lik heller. I det store og heile har matbutikkane i Tyskland fleire ting som eg saknar i Noreg enn omvendt. Det er berre to ting eg ikkje har funne her, skummamjølk og brunost. Eg kan fint leva utan brunost, og om eg får lyst på litt norsk ost kan eg kjøpa Snøfrisk i butikken nærmast der eg bur. (Den heiter forresten Bolle, noko som gjer at eg smiler kvar gong eg handlar der.) Men skummamjølk saknar eg. Av ei tanta (Hei Signy!) har eg fått vita at det heiter magermich, men eg har enno ikkje handla ein stad der dei har det. Det dei derimot har her er fantastisk yougurt. Min favoritt er vaniljeyougurt med ekte vanilje. Den får ein kjøpt på glass, så det tok litt tid før eg fann den. I mitt hovud er yougurt alltid i beger. Men her er mange matvarer på glass. Pølser for eksempel. Og i dag fann eg noko som eg trur er potetmos på glass. Viss eg hadde hatt lyst kunne eg nok levd lenge på berre glassmat.

Mozartmoro

2006-10-01T22:05:00.000+02:00

Mozart skreiv fem fiolinkonsertar, og den tredje av dei har eg spelt med ujamne mellomrom i snart ti år. Og no klarar eg endeleg å spela den med litt av den elegansen og lettheiten ein bør spela Mozart med. Då klokka var sju, og eg berre hadde spelt halvparten av mine seks timar om dagen, trudde eg at eg kom til å piska meg sjølv gjennom tre timar med øving. Men når det eg høyrer komma ut av fiolinen nærmar seg det eg høyrer i hovudet vert alt så mykje morosammare, og no er det nesten trist at klokka er ti og det skal vera stille i huset. Men berre nesten, for eg er ganske sliten.

I morgon skal eg på konsert med Deutsches Symphonie-Orchester Berlin og fiolinisten Maxim Venegrov, og gleder meg kjempemasse. Han skal spela Mozart sin fjerde fiolinkonsert, som eg er veldig glad i. Når eg fyrst skal ned til Berlin sentrum tenkte eg at eg kunne ta meg ein halv dag fri og gå på Guggenheimmuseet og på kafe. Eg synest eg fortener det, eg har jobba hardt og ikkje hatt ein dag fri sidan Jokke var her.

Opningstider

2006-09-28T22:27:00.000+02:00

Eg er veldig for regulering av opningstidene på butikar, kioskar og bankar på prinsippielt grunnlag. Eg vil ikkje at dei som jobber der skal måtta jobba medan alle andre har fri. Dessutan så er det bra om dei store kjedane med alle sine pengar får litt fleire problem med å utkonkurrera dei mindre verksemdene. Men i praksis så irriterer det meg at ikkje alt er opent når det passer meg. I Oslo, og til ein viss grad Bergen, er det ikkje noko problem. Der kan du få ordna alt, nesten døgnet rundt. Om du har eit brev som må poststemplast med dagens dato, og det er eit stykke ut på kvelden, så kan det ordnast. Postens brevsentral har opent seint. Og om du treng medisinar eller har akutt behov for ein babytannkost fordi ungen din nettopp har fått tenner, eg har stått bak ein sånn mann i apotekkø, så er det berre å gå ned på Jernbanetorget. Daglegvarer, kioskvarer, sikringar, dopapir og andre ting som ein kan få bruk for litt plutseleg er det alltid mogleg å kjøpa. Men ikkje her i Berlin, særleg ikkje i midt nabolag. Her stenger kioskane i seks-sjutida, og matbutikken klokka åtte. Og gjett når banken stenger i morgon? Klokka eitt. Så ein gong før eitt må eg gå i banken og betala mi andre husleiga i Berlin. Det er rart at eg har vore her ein månad snart, tida har gått ganske fort, og no er har det jammen gått ein dag til og det er på tide å tenka på å legga seg.

Rosa på fest

2006-09-25T22:16:00.000+02:00

Eg var på fest i går kveld, med kjole og rosa bolero. Eg hadde til og med litt rosa augneskugge, og om eg hadde hatt det skulle eg tatt på meg rosa lipgloss. Men det hadde eg ikkje, og det var kanskje like greit. Den kan bli for mykje av det gode. Eg hadde det overraskande hyggelig på festen, sjølv om eg ikkje kjente andre enn læraren min, som forsvant for å hjelpa mor si med grillinga, og dei to andre nordmennene. Me tilbrakte stort sett heile kvelden rundt kjøkkenbordet, strategisk plassert i høvet den gode maten, og prata i veg på tysk-norsk-engelsk med dei andre gjestene. Eg forsto overraskande mykje tysk, men eg klarer ikkje å snakka noko særleg enno. Det kjem nok om ei stund, om eg berre tør å oppsøka fleire prate-situasjonar. Dei som var på festen var hyggelige, og eit par av dei hadde studert i Danmark, så dei mora seg med å gjenoppfriska dansken.

Det er bra at eg hadde det så hyggelig i går, for dagen i dag har vore heller laber. Eg vakna med mageknip, og sidan eg ikkje kom igang med øvinga før i eitt-tida syntest eg ikkje eg kunne ta meg tid til å handla eller gå på biblioteket, som var planen å gjera i dag. Med ganske tomt matskåp, og utan handling, måtte eg eta det eg hadde. Eg har laga meg graut på noko eg kjøpte i den tru at det var havregryn, men sidan det viste seg å ikkje vera det har eg ikkje turd å smaka på det før i dag. Eg trur framleis at hovudingrediensen er havre, men gryn er det ikkje. Det er meir semulegryn som er pressa saman til flak, og som går i oppløysing når det kjem i kontakt med vatn. Grauten min vart ikkje så ille, men eg trur eg skal kjøpa med meg ei pakka havregryn neste gong eg er i Noreg så eg får skikkelig graut på dagar som denne.

Presseklipp

2006-09-24T09:29:00.000+02:00

Eg er veldig glad for at vener eg har hatt ei stund no byrjar å verta skikkelig gode i sine respektive fag. Ei av dei kommande stjernene heiter Ingerid Jordal. Saman med Anemari Neple har ho laga ein reportasje om meg, fiolinen og Berlin, og dei har fått solgt den til både Hordaland, lokalavisa på Voss, og Bergens Tidende. Publisitet til meg, pengar og CV-punkt til dei. Ein vinn-vinn situasjon. Her er lenkene:

Hordaland (Den lengste teksten og det største biletet, på nynorsk): http://www.avisa-hordaland.no/servlet/se.ementor.econgero.servlet.presentation.Main?data.node.id=284&data.language.id=3&data.document.id=12929

Bergens Tidenede: http://www.bt.no/kultur/musikk/article300530.ece

Der lurte eg dykk godt

2006-09-23T16:13:00.000+02:00

Dei fleste som les denne bloggen er nok folk som kjenner meg. De er venner, familie og politiske kameratar. De trur de veit kva eg kan finna på å gjera, og kva eg aldri, nokonsinne ville gjort. De tenker vel som så, at Mari veit me kvar me har. Ho har hatt same kjærasten, same politiske overbevisninga, same klesstilen, same fiolinen, dei same venene og den same musikksmaken i mange, mange år, og ho kjøper gjerne eit par sko som er akkurat likt det gamle, utslitte paret.

Men no skal eg overraska dykk, alle saman. Eg har, hold dykk fast i stolane og pust djupt inn, kjøpt eit rosa klesplagg. Jaha, tenker du no, det er vel ein forsiktig rosafarge i eit diskre mønster på eit svart klesplagg. Men nei då, det er ein babyrosa bolero, kjøpt på barneavdelinga på H&M. Den er verkeleg rosa!

Det verste er at eg trur at rosa er ein farge som kler meg, og at den passar fint til ein kjole eg har. Det gjenstår å sjå om nokon er einige med meg. Eg skal på bursdagsfest til læraren min og søstera hans i morgon, derfor denne kleshandlinga, og så då får eg sjå om nokon kommenterer fargen. Men her i Tyskland er det jo ingen som forventar at eg stort sett går i svart, så kanskje eg ikkje får nokon reaksjonar i det heile. Det er litt skummelt å vera invitert i selskap når eg ikkje kjem til å forstå kva nokon seier. Men det kjem to andre nordmenn òg, så eg har i alle fall nokon å snakka med.

Eg har, som de kanskje merkar, fått internett heima, og kan endeleg skriva med æøå igjen. No er eg tilgjengeleg på Skype og msn, så berre ta kontakt!

Framleis internettlaus

2006-09-19T17:35:00.000+02:00

No fär eg snart alvorlege abstinensar. Med unntak av Jokke, som har vore pä besök i fire, herlige dagar, har eg ikkje snakka med nokon av mine venner pä ein evigheit. Eg gleder meg til modemet kjem i posten, dä skal eg vera pä Skype dögnet rundt.

Saman med Jokke har eg utforska Berlin dei siste dagane. Me har gätt og gätt, og sett pä turistatraksjonar og tilfeldige, artige butikkar og stader, me har sett pä folk og me har ete masse god mat. Eg liker Berlin. Men det er mykje rart i denne byen. Pä veg ned til min faste internettstad i dag säg eg sikkert ätte-ti menn i arbeidskle som satt og drakk öl, enten utafor ein pub, eller pä fortauskanten. Det er openbart heilt alminneleg ä ta seg ein halvliter eller to i arbeidstida. Ikkje rart det er mange alkoholikarar her. Eg har funne meg ei fin joggelöypa gjennom ein skog og langs ei slags elv heilt dekka av sjölvlysande, grönne algar, og midt inne i skogen er det eit bord der det alltid sitt nokon og drikk. Dei er verken högrösta eller ubehagelege, men det ser litt trist ut ä bruka dagen pä ä sitta inne i ein skog og drikka. Ein kan diskutera norsk alkoholpolitikk til ein vert blä i fjeset, men det er ingen tvil om at me har klart ä begrensa den synlege og offentlege drikkinga mykje betre i Noreg enn her i Tyskland.

Internett heima?

2006-09-13T15:19:00.001+02:00

Nei... Eg hadde eit häp om at eg skulle fä nett heima i dag, sidan installatören frä telefon- og nettselkapet skulle komma i dag. Han kom, fiksa litt, fortalte at eg mätte venta pä ä fä eit modem tilsendt, og gjekk. Sä eg mä venta ei stund til, kanskje ei heil veka. Det er kjipt ä ikkje ha internett. Surfinga kan eg jo gjera pä nettcafear, men det hadde vore fint ä kunna bruka Skype og snakka med folk òg.

For ä gjera gale verre, sä har gripebrettet pä fela lösna igjen. Ho som limte det i vär mä ha gjort ein därleg jobb, sä i dag har eg levert fela til ein felemakar som lova ä ordna det sä raskt han kunne. Det betyr at eg verken har internett eller fiolin ä underhalda meg med i kveld, og sidan eg er forkjöla sä kan eg ikkje trena heller. Men eg har eit par filmar pä dvd, sä eg overlever nok.

Hagenissar og hagesopp

2006-09-05T14:41:00.000+02:00

No har eg jo fått eit nytt vindauge å sjå ut når eg øver. I motsetning til mitt danske vindauge har mitt tyske ikkje særleg spanande utsikt. Eg ser ut i bakgarden vår, og på baksida av ein del andre hus og blokker. Men det er to lyspunkt. Det eine er dei to hagenissane som står ved sitt sopphus og tittar på verda. Sopphuset har både dør og skorstein, og hagenissane har dei obligatoriske raude hagenissehuene. Det gjer godt å sjå på noko så klassisk og vakkert. Det andre lyspunktet er det vindauget der det av og til står nokon og røyker. Men bortsett frå det er det veldig lite å sjå på, så eg må konsentrera meg om øvinga.

Eg hadde time i går, og fekk streng beskjed om å ikkje øva på noko anna enn det læraren min sa eg skulle øva på. Det skulle eg til gjengjeld øva grundig og nøyaktig på, så då gjer eg så godt eg kan, og øver grundig og nøyaktig på ein A-durskala og nokre fingerøvingar. Det er ikkje så lett som det høyrest ut som, for skalaen og fingerøvingane skal spelast på tusen ulike måtar, både når det gjeld rytme og bogeteknikk. Det er veldig bra for meg, og eg gjer så godt eg kan. Men spanande er det ikkje.

Min fyrste dag i Berlin

2006-09-02T10:49:00.000+02:00

No har eg fytta til Berlin! Eg tok toget torsdag kveld, og etter eit dögn og tre togbytter kom eg fram til Spandau o gär kveld. Eg fann den riktige bussen pä andre forsöket, gjekk av pä riktig busstopp, og fann det riktige huset. Sä langt gjekk alt kjempebra. Men det var ingen som svarte pä dörklokka, og dä eg ringte telefonnummeret til laeraren min fekk eg beskjed om at eg mangla eit retningsnummer. Eg satte meg pä trappa og venta, og var ganske miserabel, men etter ein halvtime eller noko sänt dukka han opp, og eg fekk sjä det som skal vera leilegheita mi det neste äret.

Leilegheita ligg i fyrste etasje, har gang, kjökken, bad og eit stort sove/opphaldsrom, med store vindauger og det er skikkelig högt under taket. Eg trur eg kjem til ä lika meg der, berre eg fär kjöpt litt fargerike bileter og nye gardiner. No er det litt for kvitt og tomt.

Eg sitt pä ein internettkafe, for eg har ikkje fätt internett heima endä, sä no mä eg slutta sä eg fär overfört pengar og funne riktig buss til Ikea. Meir om Berlin kjem seinare, eg har allereie lärt mange ting om denne eksotiske byen.

Eg er blitt 24 år

2006-08-27T21:51:00.000+02:00

På torsdag hadde eg den beste bursdagen eg nokon sinne har hatt. I alle fall på mange, mange år. Den begynte med at eg vakna, og konstanterte at eg både ville og kunne sova litt til. Då eg vakna for andre gong var eg klar til å byrja feiringa, og vekte Jokke så han kunne gjera dei siste førebuingane. Medan eg lata som eg sov, fann han fram presangane, dekte frukostbordet og satte på omnen så eg skulle få varme rundstykker. Då alt var klart, og eg nesten ikkje klarte å ligga i ro lenger fordi eg var så spent, kom han inn døra med presangar og bursdagssong. Eg fekk ein roman av Ingvar Ambjørnsen, filmen Tomme hus og Brødrene Dahl på dvd av Jokke, og ei reisehandbok om Berlin av mor hans og mannen hennar, og vart veldig glad for alt saman.

Heile dagen fekk eg alt eg peikte på, frå ostekaka til frukost til saltsild på Narvesen, og eg storkoste meg. Ein skulle hatt bursdag ein gong i veka, så fint var det. Og så fekk eg masse gratulasjons-smsar, som eg ikkje har somla meg til å takka for, sjølv om eg vart veldig glad. På kvelden åt me på ein marokkansk resturant ved Rådhuset, og eg fekk det møraste lammekjøttet eg nokon gong har ete, og endå meir ostekaka til dessert. Eg hadde ein så fin dag at eg smilte då eg vakna morgonen etter, så no gleder eg meg berre til å bli 25.

Berlin - min nye favorittby

2006-08-16T19:36:00.000+02:00

No har eg vore i Berlin, og eg elskar den byen! I går stakk eg av frå dei andre i orkesteret og utforska Berlin på eigenhand. Eg fann ut av kollektivtrafikken, og utforska bydelen Kreutzberg, som var mykje hyggeligare og meir spennande enn sentrum. Eg åt lunsj på ein tibetansk resturant, mens eg titta på folk og skreiv postkort som eg tok med meg heim i kofferten. Ungdomssymfonikerne spelte konsert på kvelden, i eit fantastisk konserthus med 14 digre lysekruner og nesten perfekt akustikk. Publikum i Berlin hostar ikkje, dei sitt stille og høyrer og oppfører seg akkurat sånn som dei skal. Saman med den gode salen, ein strålande dirigent, god musikk og eit godt og toppkonsentrert orkester, blei konserten heilt fantastisk. Me spelte så godt! Alt som gjekk dårleg på generalprøven gjekk bra på konserten, og me fekk applaus i ein liten evigheit.

Etterpå blei me bussa til den fellesnordiske ambassaden, der det var mottaking berre for oss. Me fekk utrulege mengder mat, vin, sjampanje, øl, taler og applaus. Det kjentest litt merkeleg, å bli invitert til å fråtsa med fiffen berre fordi ein speler i eit orkester, men det var veldig morsomt òg. Særleg når folk, lettare berusa, drog fram instrumenta og spelte folkemusikk og duettar, med stor innleving og litt mindre stor presisjon.

No er eg heima igjen etter tre veker med speling, og det er litt rart. I morgon er det ingen som forventar at eg sitt på stolen min, ferdig oppvarma og våken og konsentrert, klokka fem på ti. Men det er mest fint, eg skal sova til eg våknar, og så skal Jokke laga frukost til meg. Etterpå skal eg kanskje lesa litt, eller øva litt, og så skal eg læra meg tysk. Det er mykje vanskelegare enn eg trudde å gjera seg forstått på engelsk i Berlin, og dessutan så verkar ikkje tysk som eit umogleg språk å læra seg.

Eit lite tillegg

2006-08-10T22:25:00.000+02:00

Eg ynskjer meg òg ei klokka. Enten ei som kan vera på veggen, ei som eg kan ha i felekassa, eller ei til å ha på armen. Eg har ikkje bestemt meg, eg har bruk for alle tre. Og så ynskjer eg meg eit belte som er fint til dongeribukser, mest svarte, og nye joggesko. Det var alt, trur eg.

Ynskjeliste

2006-08-05T12:38:00.000+02:00

I dag er det 19 dagar til eg har bursdag, og for å gjera det lett for Jokke og andre som har tenkt å kjøpa presang til meg, presenterer eg herved ynskjelista mi. Den er verken komplett eller i prioritert rekkefølge.

1. iPod Nano.
2. Bøker om Berlin, skjønnlitteratur og reisehandbøker.
3. TV-seriar på DVD, særleg Randi og Ronnys resturant, Pelle Parafins Bøljeband, Brødrene Dahl, og alle gode seriar som har gått på TV i det siste, men som eg ikkje har hatt tid til å sjå på.
4. Film på DVD.
5. DVDar med fiolinistar som speler. Eg har lyst på alt, men blir særleg glad for nyare og kvinnelege fiolinistar. (Eg har Anne Sophie Mutter som speler Beethoven sine sonater for klaver og fiolin.)
5. Smykker, belter, skjerf og generelt stæsj.
6. Kle, særleg i ull.
7. Bach: Solosonatas & Partitas for soloviolin. Henle Urtext-utgåva.
8. Lydbøker, særleg Terry Pratchet-bøker
9. Besøk i Berlin.
10. Ostekaka.

Kor mange timar kan eg spela på ein dag?

2006-07-28T22:51:00.000+02:00

Svaret er ti og ein halv. Minst. Eg er på Elverum, på eit kurs som heiter Ungdomssymfonikerne, og speler Mahler, Sibelius, Irgens Jensen og filmusikken ti Harry Potter, og mykje annan musikk. Eg skal vera her i tre veker, fram til 15. august, og eg er redd for at bloggen min blir litt kjedeleg så lenge kurset varer. For spesielt interesserte kan eg fortella at ein vanleg dag byrjar med at eg står opp, øver ein time for meg sjølv, et frukost, øver tre timar saman med heile eller deler av orkesteret, før eg et matpakkelunsj for å spara inn den tida det tar å gå frå der me øver til der me et. Så øver eg to, tre eller fira timar for meg sjølv, går til folkehøgskulen der me bur og slappar av litt før eg et middag, så øver eg tre timar saman med orkesteret igjen. Etter det er klokka blitt nesten elleve, og eg skriv litt i bloggen min, les litt eller pratar med folk, før eg sovnar glad og utslitt.

Desse tre vekene får eg levd ut rutinemennesket i meg. Eg får faste måltider, fast døgnrytme, og eg kan, på ein nesten skummelt altoppslukande måte, konsentrera meg om kun ei oppgåve; å spela fiolin. Det verste, eller beste, er at eg liker det. Men eg har vore litt plaga med migrene, og det liker eg ikkje. Viss eg er heldig kjem brillene mine i posten i morgon, tante Berit har vore så snill og henta dei for meg, og det håper eg vil hjelpa.

Varmt!

2006-07-22T18:09:00.000+02:00

Det er så varmt! Eg held på å smelta vekk, og det er ingen kjølig plass i denne byen. Eg vil heim, til Espeland, der det alltid er kjølig og fint. Og viss det ikkje er kjølig, så er det berre å dyppa seg i vatnet, og så er ein kald med ein gong. Men eg har ingen badeplass i Oslo som eg veit om og som er nærme. Eigentleg burde eg spelt fiolin, men det er altfor varmt til det. Så eg ligg på sofaen og les krim og er varm. Sukk.

Briller

2006-07-21T11:29:00.000+02:00

Her om dagen var eg til optikar for å sjekka om eg trengte briller. Han fann ut at eg ser perfekt på høgre auge, men har litt skjeive hornhinner på venstre. Sidan det er venstre auga mitt som er dominant, på same måte som eg bruker mest høgre armen, så bruker eg mest venstre auge, kan det gjera meg sliten, og vera med på å gi meg migrene. Det vil eg jo ikkje ha noko av, så dagen etter tok eg med meg Jokke for å sjå på briller. Brilleland hadde tilbod, så eg fann meg eit par ok briller til berre 400 kroner. Så no gleder eg meg til at dei vert ferdige, så eg kan bli brilleslange igjen.

Ellers så gjer eg ikkje så mykje om dagen, eg øver og jobber med støttenettverket for afghanske flyktninger. Veret er strålande, og sjølv om det blir lite bading og sånt har eg skikkelig sommarferiekjensle.

Arvikafestivalen

2006-07-16T16:26:00.000+02:00

No har eg kome heim frå fire fine dagar i Arvika saman med Jokke. Eg har sett ...And you will know us by the trail of dead (us), Client (uk), Covenant (se), Franz Ferdinand (uk), Irya Gmeyner (se), Mesh (uk), Mindre Nils (se), Nationalteatern (se), Nitzer Ebb (uk), Satyricon (no), Slagsmålsklubben (se), Suburban Kids With Biblical Names (se), Teater Lacrimosa (se), The Young Gods (che), Thåström (se), Turbonegro (no) og sikkert fleire som eg ikkje hugsar namnet på.

Eit høgdepunkt var Teater Lacrimosa, ei feministisk teatergruppe med musikk og plakatteater. Dei hadde ein fantastisk gjennomgang av hersketeknikkane, med menn frå publikum som medhjelparar, og morosamme songar og sketsjer. Nettsidene deira, http://www.teaterlacrimosa.net, er verdt eit besøk. Dei har dessutan gitt meg eit nytt favorittsitat: "Patriarkatet har vi inget emot. Det är din pappa, din bror och din pojkvän vi är ute efter..."

Andre høgdepunkt var Slagsmålsklubben, Mindre Nils, Client, Turboneger og The Young Gods. I tillegg til gode konsertar har eg hatt det veldig fint med Jokke, på kafear, grasplenar og tuslande rundt i Arvika sentrum. Det som var mindre morosamt var å bu på campingen som vart meir og meir forsøpla, og å bruka luktande og fulle bajamajar, som er det svenske ordet for festivaldo. Men det var ikkje så ille, og så var det veldig fint å komma heim til vannklosett og dusj.

Eg har bada!

2006-07-02T23:56:00.000+02:00

Det er kanskje litt seint, men i dag tok eg årets fyrste bad. Eg besøkte Ragnhild på Høvik, og etter ein betre middag gjekk me ned på stranda. Etter nokre oppmuntrande tilrop frå badenymfa Ragnhild, som brukte ti sekund på å komma uti, turde eg òg. Vatnet var deilig, det var faktisk ganske varmt. Eg er veldig fornøyd med å ha bada. Neste gong eg blir mobba fordi eg synest det er for kaldt kan eg unnskylda meg med at eg har bada ferdig for i år.

Sommarferie

2006-06-29T21:55:00.000+02:00

No har eg skikkelig sommarferie. Eg bruker framleis mykje tid på å jobba for at afghanarane ikkje skal bli kasta ut, og for at dei skal ha mat og tak over hovudet medan dei venter på ein avklaring, men det er jo berre morosamt. I tillegg øver eg litt kvar dag, eg tar oppvasken og vasker kle, og så koser eg meg med å bu saman med Jokke. Det er veldig fint å bu i Oslo. Støyen frå trikken og dei tusen naboane vert vegd opp av alle resturantane, kafeane, kinoane, menneska, parkane og alt det andre som gjer det hyggelig å bu i ein stor by.

På onsdag begynner pionerleiren, så i morgon skal eg og Jorunn og Hans Petter køyra til leirstaden for å sjå korleis det er der og legga litt planar. Eg må hugsa å ta med badekle, me må jo undersøka bademoglegheitene nøye.

Soveposejakt

2006-06-18T00:27:00.000+02:00

Då eg vart vekt tidleg på fredag morgon med beskjeden om at politiet var på veg, fekk eg pakka saman soveposen min. Men å passa på ein sovepose og å sitta i lenkegjeng går dårleg saman, så eg mista den av syne og har ikkje sett den seinare. Så i kveld tok eg ein liten titt rundt om i leiren for å sjå om eg fann den. Det tok eit halvt minutt før alle afghanarane byrja å leita. Det vart ropt eit par beskjedar på dari, og plutseleg var alle på beina og løfta på tepper og viste meg alle grønne og svarte soveposane dei fann. Men ingen av dei var mine.

Det gjer ingenting. Ein sovepose er ikkje så viktig. Men eg er veldig glad for å ha fått så mange venner som, sjølv om dei ikkje kjenner meg så godt, står parat til å løysa alle praktiske problem eg måtte ha. Sjølv dei som har sveltestreika i 23 dagar insisterte på å reisa seg og sjekka om dei kanskje låg på soveposen min. Sjølv om det ikkje er kult at dei må sveltestreika for å bli høyrt av norske myndigheite,r har det gitt meg moglegheita til å verta kjent med mange fantastiske menneske.

Bloggproblemet

2006-06-13T23:24:00.001+02:00

Problemet med å blogga er at når det endeleg skjer noko som er verdt å blogga om, så har eg ikkje tid til å skriva. Eg har jobba med kulturstafetten til støtte for dei sveltestreikande afghanarane dei siste dagane, og brukt masse tid på å ringa rundt, snakka med folk, og på å vera i teltleiren. Eg har ikkje gjort så mykje interessant på lenge, Men eg har ikkje tid til å skriva om alt. Det får halda å skriva at David Rovic heldt ein strålande konsert i kveld, og at cabare-gruppa Sjel og showtime skal opptre i morgon, berre me klarar å skaffa eit eller anna tangentinstrument til dei. Så viss nokon har eit elektrisk piano eller ein synth til låns, er det berre å ta kontakt. Men no må eg legga meg, eg skal stå opp tidleg for å vera med på morgonsendinga til RadiOrakel.

Kulturstafett for dei sveltestreikande afghanarane

2006-06-09T22:02:00.000+02:00

No har eg endeleg noko å skriva om. I dag var eg bortom Domkyrkja og besøkte teltleiren til dei sveltestreikande afghanarane. Dei er no 104 menneske, dei som har streika lengst har ikkje ete på 15 dagar. Eg trur på dei når dei seier at dei fryktar for liva sine om dei må tilbake til Afghanistan. Ingen lar vera å eta i to veker berre for moro skuld. Eg leverte støtteerklæringa frå Bergen Raud Ungdom sin vårleir, og dei vart veldig glade for den. Seinare på kvelden fekk Jokke ein melding frå ein kamerat som heiter Martin, som ville visa sin støtte gjennom ein liten konsert. Det var jo ein strålande ide, og etter konserten bestemte me oss for å dra igang ein kulturstafett.

Så no blir det kulturinnslag kvar kveld klokka sju utafor Domkyrkja. I morgon kveld tar eg med fiolinen og speler noko, og så får me sjå om det er nokon som tar opp stafettpinnen. Det treng ikkje å vera mykje, eller veldig proft. Det viktigaste er å visa solidaritet og engasjement, og å bidra til å halda humøret oppe hjå dei som sveltestreiker. Afghanarane har det meste av det praktiske rundt sveltestreiken på plass, dei har fått eit par toalett og har nok tepper. Det dei treng er sitteunderlag å sitta på, no bruker dei pappøskjer, men aller mest støtte frå oss nordmenn. Så viss du har sitteunderlag, musikk, dikt, teater, song eller eit vennleg smil å bidra med, er du hjarteleg velkommen til Domkyrkja kvar kveld klokka sju så lenge streiken varer.

Husleg på Voss

2006-05-31T20:52:00.000+02:00

Eg er heima på Voss nokre dagar. I går bakte eg brød og i dag har eg laga tiramisu, så eg har vore skikkelig husleg. Ellers har eg ikkje gjort så mykje, eg har sove ut etter helga med reising og bryllup. Bryllupet var kjekt å vera i, god mat og hyggelige folk, og det er jo alltid hyggelig å vera i Oslo. Eg har openbart ikkje så mykje å skriva, eg er i Voss-modus og då skjer det ikkje så mykje. Men eg lovar å skriva ein skikkelig blogpost så snart eg får litt inspirasjon.

På veg heim

2006-05-23T16:19:00.000+02:00

Dette blir mitt siste danske blogginnlegg. Om nokre timar går toget mitt, og så skal eg vera i Noreg i tre heile månadar. Det er overraskande lite trist å reisa frå Odense, eg gleder meg for mykje til å sjå Jokke til å vera trist. Eg skal prøva å halda blogginga ved like, men det blir kanskje litt sjeldnare postar når eg blir opptatt med sommarferieaktivitetat. No fyrst er det festspel, så bryllup, så litt meir festspel, Oslo, Rød Sommarleir, meir Oslo, orkesterkurs og så Oslo igjen til slutt. Om det blir kjedeleg å sjekka bloggen min anbefalar eg å bruka "next blogg"-knappen øverst i høgre hjørne. Då kjem du til ein tilfeldig blogg, og det er mykje morosamt å lesa der ute. Dei mest spesielle eg har funne til no er kanskje den kristne, heimaverande, amerikanske mora som blogga om ungane sine og Jesus, eller den bloggen som stort sett besto av bileter av folk som bloggaren har møtt på gata i New York, og lange kommentardiskusjonar om stilen var kul eller ikkje, og om kanskje skoene burde vore litt mørkare og solbrillene litt større.

Men no må eg slutta å blogga, gjera ferdig den siste pakkinga, vaska litt og ta bussen til togstasjonen.

Bileter frå Odense

2006-05-21T10:56:00.000+02:00

I morgon skal eg ha min siste barokk-time, og eg skal levera ei oppgåve i auditiv analyse som eg sit og strevar med no, og på tysdag reiser eg heim til Noreg for sommaren. Eg har ikkje fått så mykje besøk som eg blei lova her i Odense, men det gjer ikkje noko. Eg har ikkje hatt nokon stad som gjester kan overnatta, og det har vore fint å ha ein grunn til å reisa til Oslo. Her er eit par bileter, så de får sjå litt av korleis eg har hatt det.

To bileter av huset eg har delt med Jørgen

Den artigaste butikken i Odense sel gjenbrukte born

Meg og sykkelen utafor konservatoret

Eg heldt ein liten konsert for foreldra mine då dei besøkte meg

Berlin, her kjem eg!

2006-05-17T16:20:00.000+02:00

Kanskje ikkje akkurat i dag, men om tre månadar reiser eg. Eg har øko-nomien i orden, ein lærar som vil undervisa meg og ein stad å bu. Eg skal bu i eit hus der mor til læraren min leiger ut leilegheiter, i bydelen Spandau, eit stykke utafor sentrum. Men det tar berre 15-20 minutt med offentleg transport å reisa inn til sentrum, og det er ikkje så ille. Eg kan øva frå åtte om morgonen til ti om kvelden i det huset, og når eg har øvd seks timar kan eg gå på konsert for ein femitilapp med eit av dei mange gode orkestra i Berlin. Det blir strålande!

Men enn so lenge er eg i Odense. Foreldra mine har besøkt meg dei siste dagane, så eg har ete masse på kaféar og resturantar, og i går fann eg og mor mi endeleg ein kjole som eg kan ha på i bryllupet. Den er lang, mørkeblå, enkel og veldig fin. Det har vore hyggelig å ha besøk, det er kjekt å visa fram Odense.

Ein liten siger

2006-05-13T16:10:00.000+02:00

I dag har eg, for fyrste gong i mitt liv, gått på kafe aleine og kome i snakk med eit hyggelig menneske. Det er ein liten sosial siger for meg, eg har alltid hatt lyst til å vera ein sånn person som kjem i snakk med folk, utan at dei er fulle eller lettare tilbakeståande. Jenta eg kom i snakk med var ein svensk medisinstudent, og me hadde eit hyggelig samtale medan me drakk kaffi. Ho hadde lyst til å studera i Bergen, og det kunne eg jo anbefala på det varmaste.

Det er slutt på det fine veret, i dag har det småregna og det er ikkje lenger så varmt. Eg synes det er litt deilig, men det er synd at foreldra mine, som kjem på besøk i kveld, ikkje får sjå Odense frå si vakraste side.

Sol og syklar

2006-05-12T19:49:00.001+02:00

I dag har mine bleike, hårete leggar fått litt sol på seg. Eg har ete både lunsj nummer ein og lunsj nummer to i hagen. Men i morgon skal det visst vera slutt på det fantastiske veret, så det blir nok ikkje meir soling på ei stund. No er det ikkje lenge til eg skal reisa heim igjen, berre to veker, og eg føler det er på tide å oppsumera mitt Danmarksopphold. Ein av dei store forskjellane på Noreg og Danmark er all syklinga. Danskar i alle aldrar, frå seks-sju år og opp til godt over pensjonsalderen syklar, overalt og heile tida. Det er laga plass til syklistane i trafikken, alle vegar av ein viss størrelse har sykkelsti, og alle lyskryss har avmerka kvar ein skal sykla så det ikkje vert kollisjonar. Dei største lyskryssa har til og med eigne sykkellys, som slepp syklane over før bilane. Eg kjem til å bli ein farleg syklist når eg kjem tilbake til Noreg, og ikkje lenger kan forventa å bli tatt hensyn til av bilistane.

Det finnes fire typar syklistar i Danmark, proffsyklisten, handikappsyklisten, kvardagssyklisten og stilsyklisten. Proffsyklistane kan delast opp i to grupper, postbudene og dei andre. Postbudene har eigne postbudsyklar med store sykkelvesker foran og bak, og ein eigen støttemekanisme så dei ikkje veltar når postbudet sett dei frå seg. Dei andre proffsyklistane liknar på dei med har i Noreg, dei har sykkelbukser, sykkelhjelm, proffe syklar og høgt tempo. Denne gruppa er forresten dei einaste som bruker hjelm, bortsett frå små born under åtte-ni år.

Handikappsyklistane er ei relativt stor gruppe samanlikna med heima. Sidan sykling er ein så stor del av kvardagen her er det få som lar dårleg balanse eller svake bein stoppa seg. Nokre syklar på trehjulssykkel, andre har små motorar til å hjelpa seg i dei nesten ikke eksisterande oppoverbakkane. Den største gruppa syklistar er kvardagssyklistane. Dei har ein sykkel som fungerer, verken meir eller mindre. Dei står i kontrast til stilsyklistane som bruker tid og krefter på å ha ein sykkel som understreker resten av stilen deira. Tøffe gutar i skinnjakker har tilsvarande tøffe syklar i motorsykkestil med høgt styre og flammelakkering, medan søte jenter har plastblomar i korga og rosa sykkel.

Min lånte, svarte sykkel utan gir plasserer seg trykt i kvardagssykkelkategorien, og eg kjem til å sakna den når eg reiser heim. Men det er no ein gong sånn at flate, danske vegar egnar seg betre til sykling enn bergenske trapper og smug.

50 000 kroner?

2006-05-09T21:02:00.000+02:00

I dag fekk eg eit brev. Det har hendt før at eg har fått brev som ikkje eigentleg var til meg. Dessutan så kan det vera feil i brevet, kanskje det er ein null for mykje. Og eit krav i det brevet var eit opptaksbevis frå læraren eg skal ha i Berlin. Eg har sendt ein epost og bedt han om å senda meg eit opptaksbevis, og kanskje vil han ikkje det. Ein veit aldri. Dessutan så kan dei som har sendt brevet tatt feil av meg og nokon andre, eller det kan vera snakk om monopolpengar. Men om alt går i orden, er eg den stolte mottakar av 50 000 kroner frå Johan Helmich Janson og Marcia Jansons legat.

Eg søkte berre om 22 000, og det syntest eg var veldig mykje pengar å be om. Men så har dei gitt meg meir enn det dobbelte, det er heilt villt! Og veldig deilig. No treng eg ikkje å spela på gata i sommar, eg treng ikkje å spinka og spara, og eg kan reisa på kurs i fire veker utan dårlegt samvit for at eg ikkje jobbar. Eg kan ta timar i barokkmusikk i Berlin, og eg kan ta timar i Oslo når eg er der på besøk likevel. Eg er veldig glad! Og så kan eg ta meg råd til å kjøpa ein fin kjole til bryllupet om nokre veker. Eg trudde kanskje eg måtte sy ein sjølv. No slepp eg det, og eg kan slutta å bekymra meg for økonomien min det neste året. Tusen takk, Johan Helmich og Marcia Janson!

Kribling i magen

2006-05-04T10:27:00.000+02:00

Den dagen eg reiser til Oslo har eg alltid litt kribling i magen, eg er rastlaus og får ikkje gjort alt eg skal. I dag er ein sånn dag, og derfor sitt eg her og skriv i bloggen min i staden for å øva, pakka, trena, vaska eller berre gjera noko som helst fornuftig. Eg lurer på om det alltid kjem til å vera sånn. Kanskje eg, når har vore på besøk hjå barneborna, men Jokke ikkje var med fordi han ville gå på møte i pensjonistforeininga, kjem til å stabba heimover med gåstolen og ha sommarfuglar i magen og lura på om han framleis er forelska i meg? Eller kanskje det gir seg når me har vore saman i ti år, eller tjue? Tre år er i alle fall ikkje nok til å få sommarfuglane til å slutta å flaksa.

Eg skal til Oslo!

2006-05-03T19:36:00.000+02:00

I dag har eg kjøpt togbillettar og i morgon reiser eg til Oslo. Det var eigentleg ikkje planen, men så viser det seg at læraren min i Odense underviser mykje lenger enn det står i årsplanen, og då må jo eg bli her lenger òg. Og plutseleg blei det ei evigheit mellom påske og neste gong eg kom til Oslo. Derfor ein liten spontantur no. Det er ikkje berre for gøy, eg nyttar høvet til å ta med meg litt av flyttelasset mitt òg. Det er utruleg kor fort tinga mine formeirer seg, eg kjem ikkje til å få plass til alt i dei to koffertane mine. Men mest for gøy. Eg har lyst på konsert, for no har eg øyreproppar og treng ikkje vera redd for å skada hørselen. Og så har eg lyst på kino, og å sitta på pub og drikka øl og slarva. Aller helst på uteservering. Er det varmt nok til det i Oslo?

I dag har det vore så fint og varmt i Odense at det nesten ikkje er til å tru. Klesvasken min vart tørr på eit par timar i sola, og eg har tusla rundt i sentrum i berre t-skjorta og titta på alle andre som var ute for å titta på folk. Eg såg litt etter ein kjole, men fann ingen. Eg ønsker meg ein fin kjole til bryllupet eg skal i siste helga i mai, den må vera passe fin, passe billeg og passe sommarleg. Det er tre ting på ein gong, og ikkje så lett å finna. Eg har mest lyst til å sy ein kjole. Det burde ikkje ta så lang tid, om eg finn eit fint stoff og har eit enkelt mønster klart i hovudet burde eg klara det på ein dag med tilgang til symaskin. Men det har eg jo ikkje før bryllupet, og å sy for hånd tar fort masse tid. Men det hadde vore gøy, kanskje eg skal prøva å få det til.

Heime aleine

2006-04-28T22:30:00.000+02:00

Denne helga har eg heile huset for meg sjølv, Jørgen er reist til København for å segla i ein regatta. Det betyr at eg kan ha vill fest, gå naken heile dagen, eller gjera andre sprø, interessante og spanande aktivitetar. Men kjem eg til å gjera det? Neppe. Eg kjem nok til å øva som vanleg. Kanskje eg kjem til å byrja å øva litt tidlegare om morgonen, sidan eg no ikkje treng å venta til Jørgen er oppe om han er litt sein ein morgon. Men det blir deilig likevel. Eg byrjar å kjenna at eg aldri har budd aleine. Det er ikkje det at Jørgen, eller dei andre eg har budd med, har vore ubehagelege på nokon som helst måte. Det er berre det at eg kjenner at det blir godt å ikkje forholda seg til nokon andre sine lydar og lukter, rot, oppvast, skitne støvlar eller parkerte syklar på eit par dagar.

Fiolinen min er tilbake

2006-04-26T20:33:00.000+02:00

I dag har eg henta fiolinen min i København. Det var fint å få den tilbake, med nypussa gripebrett og nyrensa lakk. Dessutan hadde felemakaren fiksa ein litt flisete kant, så no er fiolinen så god som ny. Eller eigentleg litt betre. Men eg skal ikkje sitta meir på tog før eg skal heim igjen til Noreg, fire halvanna time lange togturar på tre dagar er meir enn eg liker. Eg blir stiv i nakken og sliten i hovudet, og sjølv om eg burde øva no så kjem eg liksom ikkje i gang. Men det er mykje gøy å sjå på langs toglinja. På måndag såg eg fasanar, og i dag såg eg kvitveis og påskeliljer.

Politikk, takk

2006-04-25T19:53:00.000+02:00

Ein kunne tru at eg ikkje dreiv med politikk for tida. Det er dessverre ikkje så langt frå sanninga, men litt skriving blir det. I går fekk eg og Kenneth ein kronikk trykt som debattinnlegg i Klassekampen. Det skal seiast at Lille frøken og Kenneth hadde skreve ein veldig god kronikk fyrst, men så ville ikkje Lille frøken ha namnet sitt på trykk, og eg fekk stå som underskivar. Mitt bidrag til teksten besto stort sett av litt språklege forbetringar. Og eit ekstra poeng, men det var det Jokke som kom på. Hovudsaka er at namnet mitt kom på trykk i Klassekampen, og no ventar me spente på svar.

Eg skal òg verta fast bidragsytar på sosialisme.no, RU si nettside. Det gleder eg meg til. Det er så ofte eg les nyhende som får meg til å tenka, men tankane forsvinn berre ut i det store intet. Men no skal eg ta meg saman og skriva samfunnsrefsande, bitande kommentarar og kanskje til og med grava fram interessante nyhende som dei store, norske nettavisene ikkje bryr seg om.

På måndag er det 1. mai, og det ser ut som om det vert min fyrste 1. mai utan at eg går i tog. Det skal vera eit arrangement her i Odense frå tolv til fem, men det står ingenting om noko toggåing. Det er kjipt, 1. mai skal innehalda tog, is og synging av Internasjonalen. I tillegg til dei politiske sakene, så klart. Men tog, is og synging har vore viktig for meg i over 20 år, politikk berre dei siste ti. Sidan eg har time med barokklæraren min klokka fire, og ikkje kjenner nokon å feira med, så det blir nok lite feiring på meg. Eg får ta det igjen til neste år, i Berlin. Då forventar eg besøk av opptøysturistar!

Eg er forelska!

2006-04-24T13:37:00.000+02:00

Det er ingen tvil. Eg har sommarfuglar i magen, eit konstant smil om munnen, og eg dagdrømmer og mister konsentrasjonen stadig vekk. Eg er forelska. Det har eg jo vore samanhengande i tre år, så nokon av mine lesarar sukker kanskje litt oppgitt og tenker: "Det var jo ikkje akkurat noko nytt." Men no er eg altså ekstra forelska. Kanskje det er fordi det endeleg er blitt skikkelig vår, med lauv på trea og blomar langs husveggane, eller kanskje det er fordi eg fekk ein ekstra hyggelig god morgon-epost i dag. Eg veit ikkje, og det er ikkje så farleg. Eg liker kjensla uannsett.

Det eg ikkje liker så godt er prisen for reperasjonen på fiolinen min. Ikkje berre måtte gripebrettet limast på, det måtte òg pussast og rettast på fordi det var så slitt. Og så trengte lakken rens, og eit par stader var den så slitt at det må leggast på ny. Alt i alt må eg rekna med å betala 1500 kroner. Men det er verdt det, eg kjem til å få betre pris for fiolinen min når eg ein gong selger den om den er godt vedlikeholdt. Og så blir det hyggelig å få tilbake ein blank og fin fiolin når eg henter den på onsdag. Det blir betre å spela på den òg når gripebrettet ikkje lenger er slitt og litt bua. At gripebrettet dett av er visst ikkje så uvanleg. Ein limer det med eit tynt lag lim, så det skal vera det svakaste leddet og gi etter fyrst om fiolinen vert utsett for eit slag. Det er jo mykje lettare å setta på nytt gripebrett enn ny hals, så det er lurt. Men med tynn lim vil det løsna før eller seinare uannsett, og det er det som mest sannsynleg har skjedd med min fiolin. Så no har eg lært det, og neste gong det skjer kjem eg ikkje til å bli så forskrekka.

Beklagar alt det rosa

2006-04-23T21:48:00.000+02:00

Eg leika meg med å laga ein rosa blogg i dag, men då eg skulle forandra den tilbake til den vanlege blå ville plutseleg ikkje blogspot meir. Eg skal fiksa det ved fyrste høve. Men på ein måte liker eg rosa. Eg, som alle andre jenter, elska rosa då eg var liten. Eg kan hugsa ein kjole som barbiedokka til Nina, ei venninne eg leika mykje med, hadde. Den var stor og rosa med puffermar. Ein sånn kjole ville eg òg ha. Men så blei eg svartkledd feminist, og svartkledde feministar kan jo ikkje lika rosa. Eller kan me det? Eg kjenner at eg har begynt å lika rosa igjen. Eg liker rett og slett at fargen er varm og lys, men ikkje så skrikande som raud eller gult. Men eg ser at det ikkje funkar på ein heil blogg, dessutan så er nyansane for like kvarandre, så det er vanskeleg å lesa. Så når blogspot er klar til å samarbeida igjen blir bloggen blå.

I dag har eg øvd med ein kvartett eg spelar i. Me spela ein av Haydn sine strykekvartettar, og eg synes det er kjempegøy. Me er ein svenske, ein danske, ein litauar og meg, så me komuniserer saman på dsvnorsk og engelsk. Me skal, om me øver nok, spela på ein konsert 15. mai. Det er den same konserten som eg skal spela mine to solostykker på. Eg er framleis i tvil om eg kjem til å bli klar, det er berre tre veker igjen. Men eg gjer så godt eg kan.

Fantastisk uttrykk

2006-04-22T08:13:00.000+02:00

På min morgonsurferunde kom eg til å lesa ein anmelding av Marit Larsen sin konsert i Lillestrøm i går kveld. Ein ganske alminneleg tekst ender med eit fantastisk, heimesnekra uttrykk: "Gåsehuden satt løst."

Det skal eg begynna å bruka!

Fiolinen min må til legen

2006-04-21T20:20:00.000+02:00

I forgårs gjekk fiolinen min i stykker. Heldigvis gjorde den det på ein veldig lite dramatisk måte, gripebrettet (det svarte brettet under strengane) datt av då eg skulle tørka av harpiks. Det kan enkelt limast på, men sidan det tross alt er snakk om det kjæraste eg eig har eg fått anbefalt ein god felemakar i København som skal fiksa det på måndag. Kammerorkesteret på konservatoriet har konsert i morgon, og me har hatt prøvar kvar dag denne veka, så eg får heldigvis låna ein fiolin av ei som har konvertert til bratsj. Det har gått overraskande bra å spela på den, men eg gleder meg til å få tilbake min eigen.

Eit mysterium

2006-04-19T20:28:00.000+02:00

I dag kom det eit mystisk brev i posten. På konvolutten står namnet mitt og den gamle adressa mi i Bergen skreve med skrivemaskin eller skrivar, og posten har klistra på ein adresseforandringslapp. Frimerket er eit vanleg A-postfrimerke, men utan stempel. Inni konvolutten er det eit a4-ark med overskrifta "Innbydelse til konfirmasjon" i løkkeskrift-font. Vidare er det eit bilete av ein ung gut som sitt i ei trapp inni eit hus. Han har grøn gensar og smiler litt. Under biletet, som dekker over halvparten av arket, står det: "Vi har den glede å invitere Mari med samboer til Anders sitt konfirmasjonsselskap søndag den 21. mai kl.13.30 i Fløteren på Skogmusèet. SU: innen 1. mai. Hilsen Tove Heidi og Johnny."

Det er kjempehyggelig å bli invitert i konfirmasjon. Problemet er berre at eg ikkje veit kven eg er invitert til. Eg kjenner ein Johhny, ein gamal venn av far min. Men far min meiner bestemt av Johnny sin kjæraste ikkje heiter Tove Heidi, og han har heller ingen son som heiter Anders. Utallige søk i telefonkatalogen og på sesam har ikkje gitt noko svar, eg klarer ikkje å finna nokon Johnny og Tove Heidi som bur saman, heller ikkje med nokon Andreas. Utallige søk i min eigen hukommelse har heller ikkje gitt noko treff. Det hadde hjelpt om Andreas, Tove Heidi og Johnny hadde skreve ei adresse, eit telefonnummer eller eit etternamn i invitasjonen, men det har dei ikkje.

Eg har ingen illusjonar om at heile Noregs befolkning les bloggen min. Men om nokon av mine lesarar veit kven eg er invitert i konfirmasjon til så vert eg veldig glad.

Påskeblogg

2006-04-16T16:55:00.000+02:00

Bloggen min har fått nye fargar. Det er fordi Wilhelm var så snill at han viste meg korleis ein gjer det. Det er eigentleg berre ein avansert versjon av å blanda fargar i målarskrinet. Fyrst så skriv eg rgb, som står for red, green og blue, så dataen veit kva slags fargesystem eg bruker. Så skriv eg eit tall mellom 0 og 255 for kvar farge, med komma mellom, og blandinga blir til saman ein farge. Til dømes er 0,0,255 knall blå, 0,255,255 turkis og 0,0,0 heilt svart. Det er ikkje så lett som ein skulle tru å komma fram til fargar som ser bra ut saman, særleg fordi størrelsen på feltet som skal ha farge betyr så mykje for korleis fargen ser ut. Men no synest eg det ser ganske ok ut, litt bleikt kanskje. Eg tenker på å laga ein brun og grøn blogg, og ein med oransje fargetonar, men det blir nok ei stund til eg blir ferdig med det. Eg tar imot kritikk av fargeval med takk.

Bortsett frå å leika med fargar har eg vore masse sosial i påsken. Eg og Jokke har ete middag med minst ein til, ofte fleire, kvar dag, og eg har vore på fest og på besøk hjå Faste. Og så har eg øvd litt, men sjølvsagt altfor lite. Eg kjem til å få det hardt i neste veke, ein time etter at eg kjem til Odense byrjar den fyrste orkesterprøven, og så går det i eitt resten av veka. Men det er ikkje før på tysdag, eg skal ha ferie fram til då. I dag har eg, Jokke, Katrine og Bård ete pannekaker med is til frukost. Dei var her og spelte spel i går, og sidan nattbussane ikkje går i påska måtte dei overnatta. Seinare i dag skal me til dei og eta midadag, det blir heilt sikkert veldig hyggelig. Og så får eg kosa med katten deira, viss han vil.

Shanghai glød

2006-04-08T22:25:00.000+02:00

I dag har eg opplevd noko fantastisk. Ei venninna av meg av har ein far som saman med sambuaren sin har starta opp Dragonfly Therapeutic Retreat. Det er ein stad ein kan få ulike typar massasje og behandlingar, eller slappa av i relaxrommet. Bortsett får mangelen på norske ord er dette eit fantastisk konsept. Eg hadde aldri hatt råd til å gå dit, om ikkje venninna mi får gratis massasje, både til seg og sine venner. Me fekk ein ansiktsbehandling kalla Shanghai glød, med massasje, maske og rensing. Det var heilt fantastisk. Det er vanskeleg å beskriva korleis det kjenteset, det var herleg avslappande og huden min er kjempeglatt og mjuk. Om eg hadde vore rik skulle eg fått massasje kvar veke.

Brød

2006-04-07T14:25:00.000+02:00

Det seier litt om brødet i Danmark at det fyrste eg gjer når eg kjem til Oslo er å baka brød. Jørgen har berre ein knøttliten steikeomn, fordi den på komfyren er øydelagd, så eg får ikkje bakt i Odense. Så eg har valget mellom rugbrød som legg seg som ein klump i magen og hindrar at eg vert svolten på fleire dagar, noko som er litt irriterande sidan eg treng mat jamnleg, og loff, og som alle veit er loff ikkje skikkelig mat, men tullemat. Men no står det to fine grovbrød på ei rist på kjøkkenet, og når dei er blitt passe lunka skal eg eta nybakt brød med brunost på. Mmm, det blir godt.

Mi veka

2006-04-04T22:19:00.001+02:00

Christian starta det, Lille Frøken fulgte etter og no er det min tur. Eg skal oppsummera veka mi.

Politisk aktivitet: Utallige innlegg på RU sitt nettforum, og så les eg Guns, germs and steel av Jared Diamond som i korte trekk er eit forsøk på å finna ut av kvifor det var europearane som invaderte Amerika, og ikkje amerikanarane som invaderte Europa. Det er ei veldig spennande bok, eg har så smått begynt å tenka på å laga ei innleiing eller ein artikkel bygd på den.

Sosial aktivitet: Oj, no må eg tenka etter. Eg har vore på opera saman med to andre, og så har eg prata litt med folk på skulen. Og det er vel det. Jo, eg har prata med Jørgen som eg bur med, og så har eg jo prata på msn og Skype med folk i Noreg. Og viss eg tolkar sosial aktivitet veldig vidt så er jo epostane og meldingane eg sender med Jokke litt sosiale.

Musikalske aktivitet: Her kjem forklaringa på den stusslege aktiviteten ellers. Eg har stort sett spelt den siste veka.

Bøker lest: Moving pictures av Terry Pratchet, faglitteratur om barokken og Guns, germs and steel.

Filmar sett: Ingen, det tar jo så lang tid

Hørt på radio: Masse, eg har oppdaga podkasting, og høyrer på alle mine favorittprogram som Ut i verden og Språkteigen. Det einaste eg saknar er Hallo i uken, det legg ikkje NRK ut.

Trening: Flaut lite. Men eg syklar opp og ned til sentrum omtrent kvar dag, og det er jo strengt tatt ein halvtime med fysisk aktivitet.

Alkohol konsumert: Null, niks og nada. Eg bør vel smaka på det lokale ølet snart, men eg har berre ikkje kome så langt.

Musikk høyrt: Mest musikk som eg skal spela, og derfor bør høyra på. Og så litt Elvis Costello fordi eg har begynt å lika han skikkelig godt.

Det var mi veke. Neste veka blir mykje meir spennande, då er det påskeferie og eg skal vera i Oslo med Jokke.

Ulik

2006-04-03T21:44:00.000+02:00

I Barockboken, under kapittelet Rytmiska förandringar, står det eit spennande avsnitt om inégalitet. Inégal er fransk for ulik eller ujamn, og er eit omgrep som skildrar den rytmiske endringa av fjerdedelar eller sekstendelar, alt etter taktarten, i barokken. Kort fortalt betyr det at tonane vert gruppert to og to, og i staden for at dei to er like lange skal den fyrste spelast litt lenger, og den andre tilsvarande kortare. Vanlegvis skal høvet mellom tonane vera tre til to, slik at den fyrste blir tre femtedelar lang, og den andre to femtedelar. Men det er sjølvsagt umogleg å tella til fem inni seg tre, fire gonger i løpet av ei takt, så å spela med den riktige inégaliteten er noko eg må læra ved å lytta og herma. Det er meir ein betonigsforskjell, eit rytmisk driv eller ein god svung, enn ein rytmisk endring, og når det funker er det skikkelig kult.

Eg har hatt time med min lærar i barokk oppføringspraksis i dag, det er derfor eg er så opptatt av franske ujamnheiter. Han har lært meg mange andre barokke finurlegheiter i dag òg. Å spela barokkmusikk på ein historisk måte er som å driva med historieforskning. Notebiletet i barokken var lite standardisert, kunstmusikken var ung og å reisa gjennom Europa tok fleire år. Ulike komponistar nytta seg av ulike teikn, og når dei nytta dei same teikna så er det ikkje sikkert at dei meinte det same. Dessutan forventa komponistane at musikarane kjente stilen, og la til det som mangla i notane av ornament og rytmiske endringar. Den gongen var det lurt, barokkmusikk var samtidsmusikk og på same måte som alle kjenner pop-sjangeren sine særtrekk i dag kjente alle tempoet til ein fransk menuett eller til ein allemande, og alle visste når det var nødvendig med ei trille eller nokre gjennomgangstonar. Om alle detaljane skulle skrivast inn i notane ville det blitt for mykje rot, og rot skal ein ikkje ha.

Men for oss som ikkje er vaksne opp med barokkmusikk så er notane eit lite mysterium, litt som eit kart der halvparten av detaljane er viska ut. Min barokklærar kan heldigvis mange av hemmelgheitane, og i dag har han delt nokre av dei med meg. Og eg har delt med lesarane av bloggen min, enten de vil eller ikkje.

Folk som går forbi vindauget mitt

2006-04-02T19:41:00.000+02:00

Når ein står og øver er det fint å ha noko å kvila blikket på. Stort sett kan eg det eg speler utenatt ganske fort, så i staden for å sjå på notane ser eg ut vindauget. Der eg står, fem timar om dagen, kvar dag frå åtte, halv ni-tida om morgonen til ni-tida om kvelden, og ser på folk som går forbi. På grunn av hekken ser eg berre hovudet på dei som går på mi side av gata, og men nesten heile overkroppen på dei som går på andre sida. Dei som syklar ser eg heile av, men dei syklar så fort forbi at eg eg ikkje får sett skikkelig på dei. Unntatt den dama som syklar forbi om morgonen, og tilbake igjen utpå ettermiddagen, kvar dag. Ho har på seg ei fantastisk mønstrete jakka i rosa og lilla, og er umogleg å ikkje få auga på. Dama er omtrent femti, med kort, grått hår. Av og til har ho med seg to bæreposar, då går ho. Eg ser for meg at ho arbeider i barnehagen som ligg nedi vegen her, ho ser ut som ei dame som heller jobber ute eller med folk enn inne blant bøker og papir.

Dei fleste eg ser kvar dag er folk som går tur med hunden sin. Ein gammal mann med rullator går forbi ein gong om dagen med ein liten, kvit hund som openbart er mykje lettare til beins enn sin eigar. Ein annan mann, som òg er gammal, men mykje sprekare, har ein border collie som han luftar fleire gonger om dagen. Av ein eller annan grunn minner denne mannen meg om Farfar, eg trur det er hua som minner meg om ei hue Farfar har hatt. Eller så er det noko anna som liknar, kanskje det er kroppsfasongen eller måten å gå på. Men eg tenker på deg kvar gong eg ser han, Farfar.

Det er mange andre som går forbi vindauget mitt, dei fleste med hund. Eg brukar å gjetta om personen som kjem gåande har hund eller ikkje, før eg ser hunden gjennom hekken der den er tynnast. Folk med hund går på ein annan måte enn dei utan, dei går meir rykkvis og mindre målbevist. Unntaket er dei som har hundar som går fint ved foten utan å snusa og surra bak busskuret og i grøtekantane, dei går som mennesker utan hund.

Eg får av og til spørsmål om eg ikkje blir gal av å stå og øva heile dagen. Det tar eg som eit kompliment, for det betyr at eg ikkje framstår som ein galning enno. Men eg trur at det er vindauget si forteneste at eg ikkje går på veggane. Om nokon trekk for gardinene tar det nok berre nokre timar med skalaøvingar før eg blir vill i blikket.

Småpanikk

2006-04-01T21:52:00.000+02:00

Eg har litt småpanikk akkurat no. Eg har tre solostykker og ein etyde å øva på. I tilleg skal eg ha fyrste øving med ein kvartett på tysdag, noko som betyr at eg bør kunna stemma mi til. Og på torsdag skal eg spela tersar, sekstar og oktavar framfor alle dei andre fiolinstudentane, så eg bør kunna det, og så skal eg kunna tre satsar frå tre ulike orkesterverk til orkesterprøven seinare på kvelden. Og så skal eg spela to satsar frå ein sonate av Hotteterre (fantastisk namn, det er ein fransk barokkomponist) på måndag, det hadde eg nesten glømt. Eg har ikkje moglegheit til å læra meg alt så godt som eg synest eg burde kunna det. Det er alltid sånn, alle prosjekt og konsertar kjem alltid samtidig.

Eg har jobba godt i dag, har øvd fem timar, lest ein time barokkteori, og endå hatt tid til å sjå ein opera, Askepott av Rossini. Læraren min dirigerte orkesteret og skaffa oss gratisbillettar. Han er veldig grei sånn. Framføringa var litt prega av at ein av dei to onde stesøstrene hadde mista stemma, og derfor ikkje kunne synga. Ho mima så godt ho kunne, og den andre søstra sang mange av hennar replikkar, men duettane vart naturlegvis ikkje duettar. Ein kunne merka på heile ensamblet at dei var litt nervøse, og det var eit par små uhell som nok ikkje hadde skjedd på ein vanleg kveld. Men ho som song Askepott hadde ei uvanleg søt stemma, og prinsen song òg godt, så det var ei fin oppleving likevel. Når eg flytter til Berlin skal eg prøva å sjå masse opera. Ein kamerat som var i Tyskland ein gong då me gjekk på vidaregåande fortalte om korleis folk sto i kø for å sjå opera, at dei hadde med seg ein liten krakk og termos med kaffi, og hadde faste plassar i salen. Dessutan sa han at opera var billeg, og med tre operahus burde det alltid vera ein forestilling som freistar.

Endeleg litt regn

2006-03-28T21:16:00.000+02:00

I går i sju-tida på kvelden kom eg tilbake til Odense etter ein lang dag med dårleg flyplass- og togluft. Det var kjempedeilig å komma ut av stasjonen til mildt vårregn og god luft. Det regnar kanskje litt mykje i Bergen, men her i Odense regnar det altfor sjeldan. Eg liker vær med litt motstand i, som ein merker at er der og som ein må ta hensyn til. Dessutan så blir det liksom litt ekstra effektivt å vera ute når det regnar, snør eller bles. Då treng ein ikkje vera så lenge ute før ein er kald og våt og raud i kjakane, og det er jo poenget med å gå ut.

Eg hadde det veldig fint i Oslo i helga. Størstedelen av den var eg på AKP sin revolusjonskonferanse. Det var ganske mange folk, utruleg mange gode, heimalaga kaker i kiosken og fine innleingar og diskusjonar. Mi innleiing gjekk fint, og eg er litt stolt over at eg heldt eit innlegg i plenumsdebatten om samanslåinga av RV og AKP. På sundag åt eg og Jokke på Mecca som ligg nede ved Akerselva. Om ein ser vekk frå dei trege servitørane er det ein fin stad å eta. Det er hyggelig der, og dei har ein god hamburgermeny. Hamburgar kan vera alt frå søppelmat til godt, grovt brød, skikkelig kjøtt og spennande tilbehør, og hamburgarane på Mecca tilhøyrer den siste kategorien. Og så har dei smoothies og milkshakes, og det er alltid godt etter ein hamburger. Me såg òg ein film, Skjult, på sundag. Eg reknar med at Jokke skriv ein omtale av den på sin blogg. Eg likte den sånn passe godt, den var litt treig. Men det var ein fin film å diskutera over middagen etterpå, den tok opp korleis Frankrike behandlar sine innvandrarar. Eg gleder meg til påsken, eg har ei lang liste over filmar eg vil sjå på kino.

Merkelege øyreopplevingar

2006-03-24T15:11:00.000+01:00

No er eg i Oslo, eg gjekk heimafrå klokka fem i dag tidleg for å rekka toget til Kastrup, og flyet til Oslo. Eg har gitt ein lege 260 kroner for å bruka eit minutt på å fjerna voksproppane eg hadde i øyrene, det kjentest litt ut som å bli rana. Men dei måtte ut før eg kunne få øyrene proppa fulle av blå silikon. Då silikonen var stivna, og den hyggelige mannen hadde lirka den ut igjen, kunne eg sjå at øyregangane mine er overraskane lange, og kroker seg oppover. Dei er ikkje slik eg alltid har trudd dei er, men så har eg aldri sett nøye etter, heller. Når eg kjem tilbake til Oslo i påsken skal det ligga to proppar i gjennomsiktig plast og venta på meg. Dei tetter øyrene heilt igjen, og i midten har dei eit filter som tar vekk så og så mange desibel av all lyd eg høyrer. Eg skal fyrst prøva med eit filter som tar vekk 15 desibel, men det er mogleg det er for mykje og eg vil gå ned til 9. Det er ganske kult at det går ann, og det kjem til å bli ein nytelse å proppa igjen øyrene neste gong eg vert sittande framfor piccolofløyta i eit orkester.

Flødewiener

2006-03-21T14:22:00.000+01:00

Sidan eg no har bestemt meg for å reisa frå Odense i slutten av mai, og det ikkje er så altfor lenge til, så har eg tenkt å bli litt betre kjent med den lokale matkulturen. Eg har gitt opp rugbrød, det er for kraftig for meg, men dei fem bakeria og konditoria eg syklar forbi mellom heima og skulen har masse kaker og bollar i ulike størrelsar. I dag kjøpte eg ein flødewiener til 11,50. Det var ein stor bolle laga av wienerbrøddeig, og fyllt med krem og syltetøy. Eg åt den øverste delen fyrst, og vart positiv overraska. Verken bollen eller kremen var for søt, og kakaodrysset på toppen var ein fin detalj. Med store forventningar byrja eg på den nederste delen. Den viste seg å bestå av omtrent tre gonger så mykje krem som bolle, og min fyrste reaksjon var: Mmm, krem er godt. Etter kvart som eg åt meg gjennom bollen gjekk eg frå krem er fantastisk-stadiet, via er det ikkje litt mykje krem no?-stadiet til aldri meir krem-stadiet, og der trur eg at eg blir i nokre dagar framover. Men når kvalmen gir seg kjem eg tilbake med fleire opplevingar frå den danske matkulturen.

No er det vår!

2006-03-19T19:42:00.000+01:00

I dag sykla eg inn til byen med småsko og den fine skinnjakka eg har arva etter Oddny, og kjente at no er det vår. Kjensla vart ikkje mindre etter ein time i solveggen på eit torg medan eg skreiv på innleiinga mi til AKP sin konferanse Revolusjon! neste helg. Då eg kom heim igjen syntest eg at eg hadde fått mange fleire fregner, men det var kanskje innbildning. All snøen i hagen er smelta, og snøklokkene og nokre gule, danske blomar eg ikkje veit kva heiter blømer i blomebedet utafor døra. Dei som budde her før Jørgen flytta inn hadde nok ein fin hage, men no er det berre dei vekstane som klarer seg sjølv som har overlevd. Eg trur våren i Odense blir kjempefin, sjølv om den nok ikkje kan slå Nygårdsparken når rhododendronen og dei japanske kirsebærtrea blømer.

Eg håper det er vår i Oslo neste helg, for då skal eg dit. På fredag føremiddag skal eg fyrst skylla øyrene mine for øyrevoks, og så skal eg få støpt meg øyreproppar som skal dempa all lyd 15 decibel. Ein fiolin kan laga 100 decibel, og i tabellen i brosjyra for øyreproppane står det at ein ikkje bør opphalda seg i 80 decibel i meir enn 15 minutt. Eg speler nok ikkje i 100 decibel alle fem timane eg øver kvar dag, men øyrene mine har nok godt av å bli verna mot litt av lyden. Resten av helga skal eg vera på revolusjons-konferansen. Det blir fint å sjå folk igjen og vera litt politisk til ein forandring. Og så har eg og Brage eit speleprosjekt som det blir spennande å sjå kva kjem ut av. Men mest av alt gleder eg meg til å møta Jokke!

God fiolintime

2006-03-15T19:30:00.000+01:00

I går var ein dårleg øvedag. Det har det forsåvidt vore i dag òg. Mykje av dagen har gått med til å skaffa nødvendige ting som p-piller, mat og nye sko. Eg skulle eigentleg ikkje ha time før i morgon, og tok meg til og med tid til ein kafetur. Men medan eg satt der og drakk kaffi og las Going postal, som eg trur er mi favorittbok i serien om Diskworld av Terry Pratchett, ringte læraren min og ville eg skulle komma til time i kveld. Han gjer sånt ofte, eg har berre hatt time på det tidspunktet som står i timeplanen ein gong. Så då var det berre å sykla heim og øva.

Men om ein time vert god eller dårleg heng pussig nok ikkje alltid saman med kor godt førebudd eg er, og denne timen var veldig god. Den hadde ein passe blanding av ting eg fekk til, så eg fekk litt skryt, og ting eg ikkje fekk til, så eg har noko å jobba med. Læraren min er flink til å sjekka korleis det går med ulike øvingar han har gitt meg. I dag sjekka han vibratoen min, (som begynner å komma seg, men 1. fingeren (peikefingeren) er framleis dårlegare enn dei andre) spiccatoen min, (som han var veldig nøgd med, eg skal berre øva meir på den litt lange og mjuke typen) handstillinga mi (den er fin) og fire ulike etydar som eg speler. Eg fekk eit par nye øvingar, og så jobba me med Romanse av Svendsen til det hadde gått ein og ein halv time og timen var slutt.

Det var litt fiolinnørding, det er godt å få det ut. I kveld skal eg eta middag med den hyggelige norske utvekslingsstudenten, og forhåpentleg vis prata om litt andre ting enn musikk òg.

Dårleg øvedag

2006-03-14T17:49:00.000+01:00

Eg har ein dårleg øvedag i dag. Eg har litt vondt i hovudet og er litt trøtt, og sjølv om eg ikkje merkar hovudverken når eg speler er det veldig tungt å komma igang. Men eg har spelt fem timar om dagen i to veker, så eg har sikkert ikkje vondt av ein liten pausedag. I dag fekk eg vita når eg skal levera oppgåva mi i auditiv analyse, og eg har begynt å planlegga våren og sommaren. Det er så mykje eg har lyst å gjera, eg får nok ikkje tid til alt. Viss eg ikkje får nokon av dei stipenda eg har søkt på må eg faktisk jobba for å tena penger så eg har mat medan eg bur i Berlin.

Akkurat no har eg 1 kroner og 25 øre i lommeboka. Heldigvis kjem pengane frå lånekassa i morgon, men det er litt irriterande å ikkje ha pengar til å sitta på kafe og drikka latte og lesa akkurat i dag når eg ikkje får gjort noko fornuftig likevel. Det er mange som synest det er flaut å sitta på kafe aleine. Eg synest det er kjempefint, særleg om eg har god tid og får god kaffi. Det er fint å sitta saman med nokon òg, men eg tenker så godt når det er folk rundt meg som lagar sånn passe høg og passe interessant summelyd. Då kan eg sitta og skriva ei innleiing eller oppgåve, og når eg blir lei av det kan eg løfta blikket og sjå på folka rundt meg eit minutt eller to, og så kan eg jobba vidare. Det er ikkje det same å sitta heime. Eg blir litt for avslappa av det og mister konsentrasjonen. Sånn som i dag, eg får nok verken øvd noko særleg meir eller lest musikkhistorie i dag.

Skal eg flytta til Berlin til hausten?

2006-03-08T18:53:00.000+01:00

Gratulera med dagen, damer! Eg veit det er 8. mars i dag, men det er allereie skreve så mykje klokt om feminisme (sjå for eksempel denne sida der mange blogginnnlegg er samla: http://www.androida.net/0803/) at det meste er sagt. Og det er, for å vera heilt ærleg, noko som opptar meg meir for tida enn feminisme, og det er; skal eg flytta til Berlin til hausten?

Eg tenkte eg skulle legga fram fordelar og ulemper, og så opnar eg for ei rådgjevande folkeavstemming.

Fordelar med å flytta til Berlin:
1. Læraren eg eventuelt skal studera med der, Alexander Grothe, er systematisk, ambisiøs og fokuserer på teknikk, og det har eg godt av.
2. Mor hans leiger ut leilegheiter/hyblar, og eg kan bu for omtrent 2000 kroner i månaden. Eg veit ikkje om nokon annan stad eg kan betala så lite, og øva.
3. Eg trur mat er billegare i Tyskland enn i Noreg.
4. Berlin er ein by med fantastisk mange konsertar og orkester og musikarar, og eg kan sikkert få mange fine opplevingar.
5. Ei studievenninne frå Bergen skal flytta dit for å studera med same læraren, og ei anna studievenninne er der allereie, men ho veit ikkje om ho blir buande etter sommaren, så eg har minst ein venn der.
6. Det er kult å kunna sei at eg har budd i utlandet, og Berlin er mykje meir utland enn Odense.
7. Eg treng eit år å læra meir på før det avsluttande året mitt ved Griegakademiet, og eg veit ikkje om nokon annan lærar som har lyst og tid til å undervisa meg ein til to gonger i veka i eit heilt år.

Ulemper med å flytta til Berlin:
1. Det er lengre unna Jokke.
2. Eg blir veldig avhengig av dei få eg kjenner der, sidan eg ikkje kan tysk og ikkje skal gå på skule og bli kjent med fleire.
3. Ho som bur der skriv i ein epost at ho tenker på å flytta, ho "føler seg ikkje heilt heima der og sånn", noko som kan bety alt frå at det er litt stussleg til heilt ubebueleg. Litt stussleg kan eg eg leva med, det er berre å ta med plakatar og ullteppe.
4. Eg er usikker på om læraren er så god som alle trur, han er liksom for god til å vera sann. Men det kan òg vera at eg er for skeptisk etter at det viste seg at læraren på Griegakademiet ikkje var noko god.

Det er uansett berre snakk om 10 månadar, frå september til juni, eller kanskje berre til mai, og eg kan jo reisa heim viss eg ikkje liker meg. Flybillettane er ikkje så dyre om eg kjøper i god tid, og når eg ikkje skal gå på eit konservatorium med obligatorisk undervisning så kan eg styra meir sjølv når eg vil reisa til Oslo.

Kva meiner folket? Skal eg til Berlin? Viss ikkje, kor ellers kan eg bu?

Folkemusikktimen

2006-03-05T18:48:00.000+01:00

Eg sitt og høyrer på folkemusikktimen på P2. Eigentleg skulle eg berre høyra litt på radio medan eg sjekka om eg hadde fått epost, men no er eg blitt sittande og høyra på ei stund. Det er rart at eg ikkje høyrer meir på hardingfelespel, det er utruleg fint. Slåttane minnar om den minimalistiske musikken som nokre komponistar skreiv etter krigen. Både minimalistisk musikk og folkemusikk er på ein måte litt evigvarande, utan skarpe skiljer mellom ulike delar eller store kontrastar. Musikken flyt berre framover med små og gradvise forandringar, sjølv om den er veldig rytmisk.

I natt snødde det masse, og i dag har det vore strålande sol og blå himmel. Danmark er så flatt! I kveld gjekk sola ned kvart over fem, og den gjekk ikkje ned bak eit fjell, sånn som eg er vane med. Den gjekk ned bak eldresenteret rett over vegen. På fredag, då eg skulle prøva om ein ny veg til skulen var kortare enn den gamle, fann eg den brattaste bakken i mils omkrets. Den var så bratt at eg nesten måtte stå og trø på min gamle damesykkel utan gir. Men berre nesten. Bakkane her er så slake at motvinden er eit større problem når ein syklar. Det er ikkje rart at danskar syklar mykje. Det er dessutan laga plass til syklistane i trafikken her, og bilane tar hensyn til oss. Sykling er rett og slett ikkje risikosport i Danmark, i motsetning til i Noreg. Men no er folkemusikktimen slutt, og eg får vel øva vidare.